Hoe de BBC en de klimaatveranderingsindustrie het narratief vormen
Tien jaar geleden was professor Norman Fenton medepresentator van de BBC-documentaire ‘Climate Change by Numbers‘. Tijdens het filmen realiseerde hij zich dat het een propagandastuk was voor klimaatveranderingshysterie.
Door Vertaalteam, bron: Expose.news
Voordat de documentaire werd opgenomen, was prof. Fenton sceptisch over het verhaal van de door de mens veroorzaakte klimaatverandering. Maar hij wist pas nadat het filmen was begonnen dat de BBC een interne beslissing had genomen om sceptische standpunten over klimaatverandering niet toe te staan en dat het programma zwaar werd gescript door klimaatactivisten van buitenaf.
Prof. Fenton had een geheimhoudingsovereenkomst en denkt dat hij daar nog steeds aan gebonden is. Maar nu, 10 jaar nadat het programma werd uitgebracht, spreekt hij zich uit tegen het programma en verontschuldigt zich voor zijn rol erin. Zijn verhaal onthult de omvang van de propaganda en corruptie in de klimaatveranderingsindustrie.
Prof. Norman Fenton begint zijn onthullingen met een vermelding van een meer dan tien jaar durende rechtszaak tussen Michael Mann, de maker van de beruchte “hockeystickgrafiek” die centraal stond in het Climategate-schandaal, en Mark Steyn.
In 2013 diende Mann een aanklacht in wegens laster tegen Steyn, National Review, Rand Simberg en het Competitive Enterprise Institute vanwege een blogartikel waarin kritiek werd geuit op Mann, de hockeystickgrafiek en een onderzoek uitgevoerd door Pennsylvania State University (“Penn State”) naar beschuldigingen van wangedrag door Mann. Mann was op dat moment professor aan Penn State. In het blogartikel werd Mann onder andere beschuldigd van “wangedrag”, “wanpraktijken” en het “manipuleren” en “verdraaien” van data.
Het “door de mens veroorzaakte klimaatveranderings”-bedrog is weer in het nieuws door de ontwikkelingen in de zaak van “klimaatprofessor” Michael “hockeystick” Mann versus Mark Steyn. Hoewel Mann vorig jaar zijn belachelijke 12 jaar durende smaadzaak tegen Steyn “won” omdat hij Manns hockeystick-onzin aan de kaak stelde, werd Mann in de zaak ontmaskerd als de pompeuze academische lowlife die hij is.
In de afgelopen weken heeft de rechter de toegekende schadevergoeding verlaagd van $1 miljoen naar $5.000, Mann veroordeeld tot het betalen van enorme juridische kosten en heeft nu een sanctie opgelegd aan Mann voor de leugens in zijn bewijsvoering. De klimaatveranderingshysterie en haar autoritaire net-zero-agenda gingen vooraf aan Manns gebrekkige hockeystick-“onderzoek”, maar Manns werk en invloed vormden een belangrijke factor in het versnellen van de VN-WEF-agenda 2030 van “je zult niets bezitten en gelukkig zijn”, terwijl je het koud hebt, niet kunt reizen en insecten eet.
De net-zero-agenda is de gevaarlijkste bedreiging voor onze toekomstige vrijheid en soevereiniteit, dus hoe meer het werk van “klimaatwetenschappers” zoals Mann kan worden ontmaskerd voor de rotzooi die het is, hoe groter de kans dat we de afdaling naar waanzin kunnen stoppen.
En dat brengt me bij de reden voor dit artikel, want misschien kan ik nu verder bewijs leveren van de omvang van de zwendel en de rol die de mainstreammedia (en zelfs ikzelf onbedoeld) hierin hebben gespeeld.
Tien jaar geleden presenteerde ik samen met prof. Sir David Spiegelhalter en dr. (nu prof.) Hannah Fry een 90 minuten durende documentaire voor de BBC, genaamd ‘Climate Change by Numbers‘. Om redenen die duidelijk zullen worden in wat hieronder volgt, zijn mijn beide co-presentatoren grote beroemdheden geworden als televisiewetenschapspresentatoren, terwijl dit mijn eerste en laatste optreden op de BBC was. Spiegelhalter heeft verschillende grote documentaires gemaakt en is een regelmatige gast op nieuwszenders op tv en radio om commentaar te geven op statistieken en risico’s. Fry is het gezicht van de tv-wetenschap geworden. Ze heeft meerdere BBC-documentaires en -series gepresenteerd, is de expert in “cijfers berekenen” op de verkiezingsavond van Channel 4 en is zelfs gastpresentator van de komedieserie ‘Have I got News For You‘. Lezers van deze [prof. Fentons] Substack zullen Fry ook kennen van haar presentatie van de controversiële documentaire ‘Ongevaccineerd‘ en Spiegelhalter van zijn publieke reacties op covid.
De drie presentatoren waren geselecteerd als “wiskundigen die niet betrokken waren bij klimaatonderzoek” en het was de bedoeling om hun bevindingen te presenteren als die van onafhankelijke wiskundige onderzoekers die drie cruciale “klimaatveranderingscijfers” verklaarden. De drie cijfers worden getoond in de BBC-trailer van 30 seconden van het programma BBC4 van 20 februari 2015.
Het programma werd voor het eerst uitgezonden op BBC4 en is daarna verschillende keren uitgezonden op zowel BBC4 als BBC2. Het won vele prijzen en is door de BBC verkocht aan meerdere tv-netwerken wereldwijd.
Hier is een 2 minuten durend fragment* (dat nog steeds op de website van de BBC staat) uit het programma waarin ik beschrijf hoe het IPCC tot het cijfer van 95% kwam voor de zekerheid dat “de mens minstens de helft van de recente opwarming heeft veroorzaakt”. (Spoiler alert: dit fragment laat zien hoezeer het programma een propagandastuk was voor klimaatveranderingshysterie. Vaste lezers van deze [prof. Fentons] Substack zullen terecht misselijk worden als ze me hier horen spreken, maar lees alsjeblieft verder want er zijn verzachtende omstandigheden die hieronder worden uitgelegd!!!)
*helaas is dit fragment niet meer te bekijken, red.
Hoewel de BBC zich er op dat moment niet van bewust was, was ik (in tegenstelling tot Spiegelhalter en Fry) enigszins sceptisch over het hele verhaal van de door de mens veroorzaakte klimaatverandering. Maar ik was naïef genoeg om te geloven dat de producenten open zouden staan voor het idee om het “geaccepteerde” narratief enigszins ter discussie te stellen als onderdeel van het programma.
We hebben bijvoorbeeld een hele dag gefilmd waarin ik het script had geschreven om uit te leggen waarom het cijfer van 95% feitelijk onjuist was –het was een voorbeeld van de drogreden van de aanklager. HIER is die uitleg die ik later heb geschreven voor de Global Warming Policy Foundation. In tegenstelling tot de indruk die de BBC gaf in zowel het promotiemateriaal als de manier waarop het programma werd gepresenteerd, was bijna elk woord dat wij drie presentatoren zeiden in de eindredactie geschreven door externe klimaatactivisten en academische consultants. Dus in plaats van uit te leggen waarom het cijfer van 95% onjuist was, presenteerden de woorden die ze van mij gebruikten in het programma het cijfer als een overtuigend “feit”.
Op dezelfde manier mocht ik een paar van mijn eigen vragen stellen in een gefilmd interview met een professor in klimaatwetenschappen, maar deze werden ook helemaal uit de uiteindelijke montage geknipt; een van de producers zei dat dit was omdat de professor zo geschrokken was van mijn vragen dat hij tijdens de daaropvolgende opname te “chagrijnig” was en het materiaal niet kon worden gebruikt!
Helaas had de BBC op dat moment een interne beslissing genomen om sceptische standpunten over klimaatverandering in geen enkel programma toe te staan omdat de “wetenschap vaststond”. Deze strategie werd drie jaar later formeel aangekondigd. Geen van de opnames waarin ik een meer genuanceerde benadering van de cijfers presenteerde, haalde het uiteindelijke programma. Omdat ik een geheimhoudingsovereenkomst (non-disclosure agreement, “NDA”) had getekend, mocht ik niet (en ik geloof dat ik dat nog steeds niet mag) praten over privé-communicatie met betrekking tot het maken van het programma (dat over een periode van 6 maanden plaatsvond). Ik schreef echter wel een blogartikel (dat de BBC pas goedkeurde na enkele aanpassingen) kort nadat het programma was uitgezonden; onderaan staan 4 punten die de kwesties beschrijven die ik in het programma wilde opnemen, maar die er nooit in zijn gekomen. Dit is wat ik toen schreef:
Maar het programma had ook niet de tijd of de ruimte om in te gaan op de complexiteit van een aantal bredere statistische kwesties die een rol spelen in het klimaatdebat …. Met name de volgende kwesties kwamen niet aan bod:
De echte probabilistische betekenis van het cijfer van 95%. In feite komt het van een klassieke hypothesetest waarbij waargenomen gegevens worden gebruikt om de geloofwaardigheid van de “nulhypothese” te testen. De nulhypothese is de “tegenovergestelde” bewering van de bewering waarvan wordt aangenomen dat die waar is, d.w.z. “Minder dan de helft van de opwarming in de afgelopen 60 jaar is door de mens veroorzaakt”. Als er, zoals in dit geval, slechts 5% kans is dat de gegevens worden waargenomen als de nulhypothese waar is, stellen de statistici dit cijfer (p-waarde genoemd) gelijk aan 95% zekerheid dat we de nulhypothese kunnen verwerpen. Maar de waarschijnlijkheid is hier een uitspraak over de data gezien de hypothese. Het is over het algemeen niet hetzelfde als de waarschijnlijkheid van de hypothese gezien de data (In feite wordt het gelijkstellen van de twee vaak aangeduid als de “prosecutors fallacy” [drogreden van aanklagers, red.], omdat het een door advocaten veelgemaakte fout is bij het interpreteren van statistisch bewijs.). Zie HIER en HIER voor meer informatie over de beperkingen van p-waarden en betrouwbaarheidsintervallen.
Echte details over de onderliggende statistische methoden en aannames. Er is bijvoorbeeld controverse over de manier waarop een methode genaamd principale-componentenanalyse werd gebruikt om de beroemde hockeystickgrafiek te maken die in eerdere IPCC-rapporten verscheen. Hoewel de problemen met die methode werden erkend, is het niet duidelijk hoe en of ze zijn vermeden in de meest recente analyses.
Veronderstellingen over de nauwkeurigheid van historische temperaturen. Veel van het klimaatdebat (zoals dat over de uitzonderlijkheid van de recente temperatuurstijging) is afhankelijk van aannames over historische temperaturen die duizenden jaren teruggaan. Er is enige discussie over de vraag of er voldoende grote spreidingsbreedtes zijn gebruikt.
Verscheidenheid en keuze van modellen. Er zijn veel gemeenschappelijke aannames in alle klimaatmodellen die door het IPCC worden gebruikt en er wordt beweerd dat er alternatieve modellen zijn die niet door het IPCC zijn bekeken en die even goed passen bij de klimaatgegevens, maar die niet dezelfde conclusies ondersteunen.
Hoewel ik natuurlijk een vooroordeel heb, is mijn onuitwisbare indruk van het werken aan het programma dat de wetenschappelijke discussie over de statistiek van klimaatverandering baat zou hebben bij een uitgebreidere Bayesiaanse benadering. Onlangs zijn enkele onderzoekers hiermee begonnen, maar het is een gebied waarop causale Bayesiaanse netwerkmodellen volgens mij meer licht zouden kunnen werpen en dit is iets wat ik sterk zou aanbevelen.
Vanwege de NDA heb ik tot juni 2023 nooit publiekelijk over het programma gesproken. Toen, tijdens deze toespraak (van 1:40 tot 4:10) op de Better Way Conference, besloot ik in algemene termen te spreken over de zorgen die ik erover had:
Norman Fenton: Parallellen trekken tussen het covid-narratief en het klimaatsveranderingsnarratief, 16 juli 2023 (9 min.)
Avoid These Proteins That Can Make Your Arthritis Pain Worse!
Hier is wat ik zei (nadat ik het had gehad over de datamanipulatie en de gebrekkige modellering die het hele covid-narratief hebben gestuurd):
Hetzelfde soort datamanipulatie en gebrekkige modellering wordt al jaren gebruikt om de “klimaatcrisis” en de invloed van de mens daarin te overdrijven. Hoewel ik niet beweer deskundig te zijn op het gebied van klimaatwetenschap en zelfs niet deskundig ben op het gebied van de wiskundige en statistische simulatiemodellen die de zogenaamde klimaatwetenschappers gebruiken om hun absurd overdreven beweringen over een dreigende en onvermijdelijke catastrofe te doen, heb ik wel een aantal relevante inzichten in de academische en media-onderneming hieromtrent om te weten dat het ook een enorm bedrog is.
Dat komt omdat ik in 2014-2015 door een nationale publieke omroep (je kunt misschien wel raden welke) werd uitgekozen om een documentaire over de wiskunde van klimaatverandering te presenteren, samen met twee andere wiskundigen die later zeer vooraanstaande wetenschapspresentatoren voor die omroep zijn geworden. Mijn tv-carrière begon en eindigde daarentegen met die documentaire die, hoewel ze veel prijzen won, fundamenteel ondeugdelijk was. Door eraan mee te werken ontdekte ik hoe partijdig en corrupt de klimaatveranderingsindustrie is en hoe gecompromitteerd de academici zijn. Nadat de documentaire was uitgezonden, diende ik een formele klacht in over de manier waarop het programma was gemonteerd. Ik was vooral gemotiveerd om te klagen vanwege een gesprek dat ik had met een van de academische adviseurs van het programma. Ik had eerder duidelijk gemaakt dat een van de belangrijkste beweringen die ik moest doen niet klopte, maar hij verzekerde me dat er overweldigend bewijs was om ze te ondersteunen. Nadat het programma was uitgezonden, ontdekte ik dat dezelfde professor onlangs een artikel had gepubliceerd waarin hij de bewering die hij voor mij had geschreven, in feite tegensprak. Dus belde ik hem op en vroeg hem ernaar. Wat denk je dat zijn antwoord was: “… We moeten allemaal liegen voor het grotere goed.” Erger nog, toen ik dit verhaal vertelde aan andere academici, waren de meesten in plaats van geschokt, het helemaal eens met wat de professor zei. Een van de weinigen die dat niet was — en die echt heel goed gekwalificeerd was om te weten dat de statistische modellen niet klopten — vertelde me dat ze het niet openbaar konden maken omdat het hun prestigieuze carrière zou ruïneren.
Nu, tien jaar later, bied ik eindelijk formeel mijn excuses aan voor mijn eigen rol in het meewerken aan zo’n schaamteloos, maar invloedrijk stuk propaganda over klimaatverandering. Maar hopelijk kan ik, door als insider te onthullen in welke mate dergelijke propaganda de klimaatveranderingshysterie voortstuwt, een klein deukje maken in de meedogenloze net-zero-agenda.
Ik sluit af met een anekdote over het maken van het programma. Het was Martin Neil die me voor het eerst attent maakte op de meest ernstige aspecten van de corruptie van de klimaatveranderingswetenschap — lang voordat het programma werd gemaakt. Hij moet dus met de eer gaan strijken voor het beïnvloeden van mijn sceptische houding. Geen van ons had hierover echter publiekelijk uitspraken gedaan en dat is de reden waarom we allebei auditie deden voor de rol van presentator (Ik zal het aan Martin overlaten om uit te leggen waarom ik boven hem werd verkozen!)
Tijdens de laatste opnamesessie, waar alle presentatoren en producenten bij elkaar waren, bracht ik een bepaald punt van kritiek ter sprake dat Martin had geuit over het modelleren.
Een van de reacties van het team was: “Is hij een eikel?”