Terugblik op de “oorlog tegen het virus” en de gevolgen ervan
Dit weekend [14-15 maart, red.] is het zes jaar geleden dat de eerste lockdown vanwege corona, “de oorlog tegen het virus” werd afgekondigd. “Nederland gaat op slot”, aldus Mark Rutte.
Door Els van Veen; bron X
Een jaar later begon ik op X als @veen_els, wat destijds nog Twitter heette, en nu heb ik al 100k volgers hier. Daarvoor wil ik jullie hartelijk bedanken. De volgers maken mijn podium, een podium wat ik miste omdat ik vanaf 2020 werd gecensureerd en zelfs geframed werd in landelijke kranten als ‘complotdenker’. Ik voelde me in het begin een roepende in de woestijn. Ik kon mijn patiënten niet meer zien of onderzoeken, laat staan geruststellen, wat normaliter een belangrijk deel van het huisartsenvak is.
De “oorlog tegen het virus” bleek onmenselijk en wreed te zijn. Het welzijn van (jonge) kinderen werd opgeofferd, met schoolsluitingen en later mondkapjesplicht op school, en waarvoor? Zodat een jaar later zoveel mogelijk mensen zich lieten vaccineren? Scholen waren maandenlang gesloten, de eindexamens gingen niet door. Je mocht niet naar begrafenissen van dierbaren. Je mocht geen bruiloft vieren met een groot feest, behalve minister Grapperhaus dan. Oude mensen in verpleeg- en verzorgingshuizen mochten geen bezoek ontvangen en ook niet naar buiten, terwijl het in 2020 een prachtig voorjaar was. Kinderen in het park, die te dicht bij elkaar zaten, kregen boetes.
De lege huisartsenpraktijk in maart en april 2020 staat me nog glashelder voor de geest. De angst van de mensen, bijna niemand durfde meer te komen, gebombardeerd als de mensen waren met verschrikkelijke verhalen in de media. Dat veel mensen niet meer durfden te komen, verontrustte me meteen. Want klachten zoals hoesten en verhoging konden bij COVID-19 (Corona) passen, maar ook bij een longembolie en die wil je niet missen Wat me ook verontrustte was de “schuldvraag” die er met Corona in werd gebracht, bij een Corona-infectie werd bron- en contactonderzoek gestart. Op zoek naar de schuldige, naar de bron van de ellende. Alsof ziekte en overlijden altijd de schuld van een ander mens zijn. Alsof je iemand met zo’n schuld mag opzadelen.
Kleine kinderen werden als gevaar, potentiële verspreiders van het virus, gezien, scholen werden mede op advies van (kinder)artsen gesloten. Ik sprak me meteen uit en mijn uitspreken werd feller en ook gefrustreerder naarmate de coronamaatregelen langer duurden. De censuur werd namelijk ook heviger naarmate corona langer duurde. En de framing begon. Ik kreeg te maken met hitpieces, ‘artikelen’ in landelijke kranten waarin ik als ‘gevaarlijk’ en ‘complotdenker’ werd afgeschilderd. Veel later leerde ik waar dit verbale geweld vandaan kwam. Er bleek een Denktank Desinformatie te bestaan, waarin mensen met gesloten vizier de macht hadden je niet alleen te laten censureren, maar je ook op andere manieren te bestrijden en te zorgen dat je reputatie en carrière beschadigd werden. Het was een ongelijke strijd, ik met open vizier en ‘zij’ met gesloten vizier.
Corona leerde me wie mijn echte vrienden waren. Er waren gelukkig andere artsen die zich ook kritisch uitten, maar het was helaas gevaarlijk om dat te doen. Het kon ontslag betekenen of vervolging door de Inspectie. De Inspectie voor de Volksgezondheid vervolgde namelijk (huis)artsen die hun patiënten eerlijk informeerden over de nieuwe coronavaccins, met een nieuwe techniek. Mensen horen ingelicht te worden over de medicijnen en prikken die ze krijgen. Dat heet Informed Consent en het is een belangrijke pijler van de artseneed. Zelfs drang werd tijdens de prikcampagne niet geschuwd, een tijdlang konden jonge mensen en zelfs kinderen niet makkelijk naar sportschool en horeca als ze geen prikken hadden gehaald. Je haalde prikken ‘om weer vrij te zijn’, volgens Hugo de Jonge. Dus eerst pak je mensen hun vrijheid af en die geef je pas terug als mensen aan jouw voorwaarden voldoen. Dat is geen democratie en dat is ook geen rechtsstaat.
Zes jaar later lijkt alles weer normaal. Maar de corona-enquête wil maar niet van de grond komen en dat vind ik volstrekt logisch. Het coronabeleid is immers dankzij niet-kritische media en een totaal niet-kritisch parlement uitgerold. Hoe zou de Tweede Kamer objectief en onafhankelijk beleid kunnen beoordelen waar ze keer op keer ja en amen op hebben gezegd? Corona-spoedwet, coronatoegangsbewijs, uitsluiten en verketteren van ‘ongevaccineerden’ via de media enzovoort.
Er ontstonden de afgelopen jaren om me heen ruzie en verwijdering, vriendengroepen kwamen tegenover elkaar te staan over de coronamaatregelen. Echtelieden kregen onenigheid over het wel of niet prikken van hun kinderen. Het is het trieste gevolg van een overheid die een “oorlog tegen een virus” afkondigde, in opdracht van (wat veel later bleek) de NCTV en de NAVO.
Toch ben ik hoopvol, ik ontmoet steeds meer mensen die het doorzien, dat de media en het gros van de politici er niet meer zijn voor de bevolking. Niet alleen voor wat betreft het coronabeleid. Als je kritisch bent op het klimaatbeleid gebeurde namelijk hetzelfde en werd je ‘klimaatontkenner’ genoemd. Was je kritisch op de oorlog tegen Rusland, dan werd je een ‘Poetin-versteher’ enzovoort. Het zijn termen die als wapens gebruikt worden tegen critici. Ik hoop dat steeds meer mensen dit spel doorzien en ervoor kiezen om zich niet te laten uitspelen tegen elkaar. Wat was corona anders verlopen als mensen nuchter waren blijven denken en zich niet hadden laten opzetten tegen elkaar. Dat ik nu zoveel volgers heb had ik nooit verwacht en vind ik hoopvol en wil ik jullie hartelijk voor danken.