Hoe diep is de afgrond van het covid-”vaccin”?

Hoe erg kan het zijn? Wat is de ongunstigste schatting van de impact van de covid-vaccins op het aantal mensenlevens waarvoor zowel een zekere mate van empirisch bewijs als biologische plausibiliteit bestaat? Laten we de diepste duisternis bekijken en het ergste in ogenschouw nemen.

Domein 1: Wereldwijd sterftecijfer

De belangrijkste bron voor wereldwijde sterftecijfers zijn de World Population Prospects van de Verenigde Naties, die op het moment van schrijven nog niet waren bijgewerkt met een definitief aantal voor 2024. Daarom gebruiken we alleen gegevens tot 2023. Hieronder zetten we het totale aantal sterfgevallen in de wereld sinds 1950 uit en voegen daar een projectie aan toe van de 10-jarige trend voor 2020 tot 2023 (in de grafiek hieronder weergegeven als een rode lijn). De cijfers laten zien dat de jaarlijkse sterftecijfers redelijk gelijkmatig veranderen in de loop van de tijd, behalve wanneer mensen iets stoms doen zoals de Grote Sprong Voorwaarts van 1958-1962, die overeenkomt met de vorige grote piek in het aantal sterfgevallen in de wereld die in de grafiek te zien is en die naar schatting het leven heeft gekost aan ongeveer 45 miljoen mensen.

De (altijd positieve) verschillen tussen werkelijke sterfgevallen en verwachte sterfgevallen voor elk van de vier jaren van 2020 tot 2023 worden weergegeven in de volgende grafiek.

Het afgeronde totaal van extra sterfgevallen (ten opzichte van de verwachting op basis van de voorafgaande trend van 10 jaar – voor deze 4 jaar) is 19,4 miljoen mensen [=4810+10513+2586+1481)x1000, red.]. 

Natuurlijk kan het sterfteoverschot in 2020 niet te wijten zijn aan de covid-vaccins;  de 4,8 miljoen extra sterfgevallen in 2020 moeten dus worden toegeschreven aan een combinatie van het virus zelf plus de lockdowns en de gerelateerde beleidsreacties. Het cumulatieve sterfteoverschot na 2020 van 14,6 miljoen sterfgevallen zou in het ergste geval (redenerend vanuit het perspectief van de vaccinproducenten en -pushers) volledig aan de vaccins toegeschreven kunnen worden. 

We kunnen echter aannemelijk veronderstellen dat als het virus en de lockdowns gezamenlijk 4,8 miljoen extra mensen hebben gedood in 2020, ten minste 75% daarvan kwetsbare en oudere mensen waren die hoe dan ook in de direct daaropvolgende jaren zouden zijn gestorven, covid of geen covid (in de VS was 75% van de mensen die stierven aan covid 65 jaar en ouder, en 93% was 50 jaar of ouder). 

Als deze mensen simpelweg eerder stierven door het virus en de lockdowns, dan waren er ongeveer 3,6 miljoen minder mensen die de daaropvolgende jaren zouden zijn gestorven. Met andere woorden, dan zouden we verwachten dat, sinds 2020, de baseline voor het contrafeitelijke sterftecijfer in totaal 3,6 miljoen minder sterfgevallen toont  ten opzichte van de tienjarige trend. 

Als we dit aangepaste contrafeitelijke scenario toepassen door deze 3,6 miljoen ‘ontbrekende negatieve sterfgevallen’ erbij op te tellen, komen we uit op een sterftecijfer van 18,2 miljoen dat aannemelijk kan worden toegeschreven aan de vaccins. In onze ogen is dit het maximaal mogelijke aantal extra sterfgevallen dat op basis van deze gegevens kan worden verdedigd als zijnde toe te schrijven aan de vaccins. Er was namelijk geen andere duidelijke reden dan de hierboven uiteengezette om te verwachten dat de trend van het aantal sterfgevallen over 10 jaar, geraamd vanaf 2019, het aantal sterfgevallen in de volgende jaren zou overschatten. 

Deze schatting van 18,2 miljoen komt redelijk overeen met het fel betwiste aantal van 17 miljoen covid-vaccinsterfgevallen zoals Denis Rancourt en co-auteurs in een studie uit 2023 beweren. Er zijn beweringen dat het aantal sterfgevallen kan oplopen tot 31 miljoen, maar dat is onwaarschijnlijk als je de wereldwijde sterftecijfers van de VN mag geloven.

Zou het nog erger kunnen zijn dan deze statistieken suggereren door geknoei met gegevens? Het is goed mogelijk dat de autoriteiten in sommige regio’s opzettelijk sterfgevallen aan het zicht hebben onttrokken, maar dit is moeilijk voor te stellen in rijke landen met goed functionerende registratieprotocollen voor overlijden, en waar veel systemen (zoals nalatenschappen) gebruik maken van overlijdensregisters en deze registers dwingen om enigszins eerlijk te zijn. Manipulatie is gemakkelijker voor te stellen op plaatsen zoals India, waar sowieso geen goede registratie is van wie er in het land woont, en waar de autoriteiten er belang bij hadden om te voorkomen dat ze vanwege hun eigen beleid een explosie van sterfgevallen zouden moeten erkennen dan wel hierdoor in verlegenheid zouden worden gebracht. 

Het beleid van India bestond uit de meedogenloze lockdowns die honderden miljoenen arme mensen van hun levensonderhoud beroofden en de gedreven distributie van vaccins vanaf januari 2021, waaronder het lokaal geproduceerde Covaxin dat slechts zes weken na het begin van de fase III klinische test werd toegelaten voor gebruik. (Het beschikbaar zijn van fase III-testresultaten van een nieuw kandidaat-vaccin zou normaal gesproken jaren duren).

Het is mogelijk dat problemen met de gegevensintegriteit betekenen dat het sterftecijfer tot 2023 als gevolg van covid-vaccins in werkelijkheid veel hoger is dan 20 miljoen. En het is net zo goed mogelijk dat andere factoren, zoals gezondheidsschade op de langere termijn als gevolg van lockdowns of slechte behandelingsprotocollen in ziekenhuizen, verantwoordelijk zijn voor een deel van het sterftecijfer sinds medio 2021. 

Het is ons doel om een verdedigbare schatting te maken van het maximale dodental als gevolg van de vaccins, en hiervoor is 18,2 miljoen onze beste schatting. Dat aantal komt goed overeen met andere schattingen voor de VS (verdedigd door Peter McCullough) dat de covid-vaccins 400.000 tot 700.000 doden hebben veroorzaakt: de wereld heeft ongeveer 25 keer zoveel mensen als de VS, en 25 keer 700.000 is 17,5 miljoen.

Domein 2: Verloren baby’s

Hoeveel baby’s kunnen er verloren zijn gegaan als direct gevolg van de covid-vaccins door verminderde biologische vruchtbaarheid, daadwerkelijk verlies van ongeboren leven via miskramen, of doordat mannen en vrouwen elkaar niet ontmoetten of geen seksuele activiteit ondernamen vanwege vaccin-gerelateerde redenen (bijvoorbeeld omdat ze zich ziek voelden met symptomen na de vaccinatie)?

Nogmaals, de mondiale gegevens over geboorten zijn de plaats om te kijken, met de trendlijn van vóór 2020 geprojecteerd voor het covid-tijdperk en in rood weergegeven in de grafiek hieronder. In tegenstelling tot het aantal sterfgevallen in de wereld, veranderen geboorten in de wereld onregelmatiger in de loop van de tijd, wat nauwkeurige projecties na 2019 moeilijker maakt, maar net als bij het totale aantal sterfgevallen, baseren we onze projecties op de trend in de 10 jaar voor covid.

Deze gegevens suggereren een afgerond tekort van 27,9 miljoen baby’s, waarvan de eerste 6,1 miljoen (vanaf 2020) duidelijk niet toe te schrijven zijn aan de covid-vaccins, maar op zijn minst gedeeltelijk te wijten zouden kunnen zijn aan de lockdowns die begin 2020 in China meedogenloos van start gingen. De 21,7 miljoen minder geboren baby’s van 2021 tot en met 2023 kunnen mogelijk te wijten zijn aan de vaccins in de vorm van miskramen, mislukte bevruchtingen en minder kansen op bevruchting. Normaal gesproken zou je echter verwachten dat het aantal geboorten na 2020 weer zal toenemen, en dat de baby’s die eind 2020 niet werden geboren als gevolg van de lockdowns, in de daaropvolgende jaren worden verwekt, omdat mensen hun leven weer op orde krijgen en de verloren kansen inhalen.

Volgens dezelfde logica die we hierboven hebben toegepast op het patroon van oversterfte, wijst het gebrek aan herstel in het aantal baby’s na 2020 waarschijnlijk op meer verloren baby’s dan alleen het totaal van de verschillen tussen het werkelijke totaal van elk volgend jaar en de geprojecteerde trendlijn. Nogmaals, een dodelijke (of in dit geval beter gezegd,  levensvoorkomende) factor heeft blijkbaar de verwachte opleving tenietgedaan. Hoewel andere redenen voor verminderde vruchtbaarheid aannemelijk zijn, is het aantal van 27,9 miljoen minder geboren baby’s dan verwacht na 2019 een verdedigbare maximale inschatting van de schade die de vaccins aanrichtten op het gebied van het blokkeren van nieuw leven.

Hoe verhoudt deze schatting zich tot schattingen van bepaalde landen en andere onderzoeken? De wereldwijde vruchtbaarheidsdaling van 2019 tot 2021-2023 was ongeveer 5,7% voor vrouwen in de vruchtbare leeftijd (20-34), hoewel de waargenomen afname negen maanden na de uitrol van het vaccin in Duitsland en Zweden meer dan 10% was. Een recente studie in Tsjechië suggereerde zelfs een daling in vruchtbaarheid van 30% onder degenen die gevaccineerd waren versus degenen die niet gevaccineerd waren. Als deze hogere schattingen van werkelijke vruchtbaarheidsdaling nauwkeurig zijn en  voor een aanzienlijk aantal landen niet verklaard worden door andere factoren  (bijv. verschillen in de wens om zwanger te worden tussen gevaccineerde en ongevaccineerde vrouwen), dan is de schatting van 27,9 miljoen minder baby’s misschien te laag.

Elk argument dat het werkelijke aantal verloren baby’s veel hoger is dan 27,9 miljoen, moet berusten op de verwachting dat de vruchtbaarheid in de wereld na 2019, in een contrafeitelijke wereld zonder covid zou zijn gestegen, zodat onze weergegeven tienjarige trendlijn plus de verwachte bounce-back na 2020 een ongeschikte, contrafeitelijke baseline is. We kennen zo’n specifiek argument niet, hoewel de grafiek hierboven laat zien dat kleine dalingen (zoals in de jaren 1970) gevolgd werden door oplevingen, dus we kunnen het niet uitsluiten.

Domein 3: Toekomstig daling van vruchtbaarheid en toekomstig sterfteoverschot

Recente onderzoeken tonen een verlies van eicellen aan bij vrouwen en permanente epigenetische veranderingen (die vaak worden gezien als positief in plaats van negatief) door sommige covid-vaccins, wat leidt tot de verwachting van voortdurende biologische schade door de injecties. De soorten schade die logischerwijs verwacht worden zijn onder andere belemmeringen voor conceptie en het voldragen van zwangerschappen, een vervroegde menopauze,  een blijvend hoger aantal hart- en vaatproblemen, een verstoord immuunsysteem en kanker.

Het is erg moeilijk om met zekerheid in te schatten hoe ernstig de extra sterfte en de problemen met verhinderde geboorten in de toekomst zullen zijn, maar er kunnen wel een paar argumenten worden aangevoerd. 

Eén schatting van het toekomstige sterftecijfer zou gebaseerd kunnen zijn op de aanname dat de aanwezigheid van het spike-eiwit zelf het fundamentele pathologische element is dat de dood veroorzaakt via de verschillende paden die zijn verondersteld en die consistent zijn met de waargenomen ziekten (cardiovasculair, immunologisch, epigenetisch, enz.). Hoewel bij de meeste mensen de expressie van het spike-eiwit een jaar na de vaccinatie tot bijna nul daalt, is er een subgroep onder de mensen met een ‘post-vaccinatiesyndroom’ (PVS) die een voortdurende expressie van het spike-eiwit vertoont. 

De grootte van de hele PVS-groep is onduidelijk, maar in de Yale ‘LISTEN’ studie wordt vastgesteld dat in een van hun subgroepen de spike-eiwitniveaus na 2 jaar eigenlijk hoger zijn dan aanvankelijk. Dit betekent dat het doorlopende risico voor deze mensen minstens zo erg is als het aanvankelijke risico op schade. Deze subgroep vormde ongeveer een derde van de groep met PVS (ongeveer 15 van de 42 in figuur 5 van dat onderzoek, als je de stippen telt). Een redelijke schatting zou dan zijn dat een derde van degenen met PVS een blijvend extra risico op overlijden loopt dat gelijk is aan het risico op overlijden in het eerste jaar na vaccinatie.

De vraag blijft: Hoeveel mensen lijden in totaal aan PVS?

Een gepubliceerd onderzoek op basis van gegevens uit India suggereert dat PVS 12 maanden na vaccinatie bij ongeveer 60% van de mensen aanwezig is. Een andere schatting kan worden afgeleid uit de gegevens van vaccinatieschade in het Vaccine Adverse Event Reporting System (VAERS), waarvan een recente voorpublicatie van Janos Szebeni een nuttige samenvatting van de belangrijkste cijfers heeft gegeven. Een ouder gepubliceerd artikel met veel van dezelfde gegevens en conclusies is van Saxon, Thorp en Viglione.

Er wordt geschat dat in november 2024 de kans dat er een ernstig ‘adverse event’ (AE) wordt gemeld voor een bepaalde gevaccineerde (die twee prikken heeft gekregen) ongeveer 0,5% is. Dit is vergelijkbaar met een analoog cijfer van 0,17% in mei 2023, wat alleen te wijten kan zijn aan stijgende meldingspercentages van bijwerkingen. Maar als het op zichzelf wordt genomen, suggereert het een hoge prevalentie van letsels die zich later voordoen. Gezien het feit dat het percentage onderrapportage voor ernstige covid-vaccingerelateerde AE door Steve Kirsch wordt geschat op 41, zou dit betekenen dat 20% van alle covid-vaccineerden een ernstige AE heeft gehad, waarvan de meeste pas lang na vaccinatie zijn gemeld. Zoals Szebeni opmerkt: “COVID-19-vaccins kunnen, vanwege het immense aantal injecties, in verband worden gebracht met een zeer hoog aantal AE’s bij niet-COVID-19 geïnfecteerde, meestal gezonde mensen.”

Dit maakt het mogelijk om op basis van de VAERS-gegevens te beargumenteren dat 20% van de mensen op dit moment in enige mate lijdt aan het ‘lang-vaccin’-syndroom, heel wat minder dan wat de studie met gegevens uit India rapporteert na 12 maanden. De meesten van deze mensen zullen geen enorm negatieve, aanhoudende problemen hebben, maar als we uitgaan van de bovenstaande schatting dat 1/3 van hen lijdt aan een schijnbaar permanente spike-eiwitexpressie en dus aanhoudende problemen zal hebben, zou je kunnen verwachten dat zo’n 6,7% van de bevolking permanent zal lijden aan het ‘lang-vaccin’-syndroom en elk jaar dezelfde gezondheidsrisico’s zal lopen als een willekeurig individu in het eerste jaar na de vaccinatie. 

Men kan pleiten voor veel lagere percentages door een lagere schatting te nemen voor onderrapportage van letsels, of door andere schattingen te nemen voor de prevalentie van PVS, maar omdat we proberen te kijken naar het slechtste scenario dat aannemelijk is, houden we vast aan de mogelijkheid dat 6,7% van de gevaccineerde wereldbevolking blijvend last zal hebben van de covid-vaccins, wat neerkomt op ongeveer 400 miljoen mensen wereldwijd. In veel onderzoeken zullen deze slachtoffers ‘Long Covid’ worden genoemd in plaats van ‘lijders aan long-vaccin’. Het is misschien niet toevallig dat ongeveer 7% van alle volwassenen aan Long Covid lijdt (ongeveer 400 miljoen mensen wereldwijd). 

Welnu, 6,7% van het ‘kortetermijn’-sterftecijfer van 2021 is ongeveer 680.000 mensen Een eerste-orde schatting van verwachte toekomstige sterfgevallen zou dus dit het aantal zijn in elk van de komende 20 jaar als gevolg van ‘long vaccin’ – in totaal 13 miljoen extra sterfgevallen. Er liggen veel aannames ten grondslag aan deze of elke andere schatting van toekomstige extra sterfte veroorzaakt door vaccins. Dat is een van de redenen waarom de meeste analisten het niet hebben aangedurfd om met een schatting naar buiten te komen. 

Men kan nog hogere schattingen krijgen als men aanneemt dat iedereen met een AE (gerapporteerd of niet) blijvende schade zal hebben die leidt tot hetzelfde jaarlijkse risico als in het eerste jaar na vaccinatie. Dit is echter biologisch niet plausibel omdat de belangrijkste oorzaak van de schade (de expressie van het spike-eiwit) bij de overgrote meerderheid van de mensen ‘wegspoelt’, zelfs bij mensen met vaccinatieschade.

Of onze gok van 1 op 3 bij de ernstige AE-groep bij wie dit niet gebeurt, juist is, moet verder onderzoek kunnen uitwijzen.

Schattingen van het voortdurende vruchtbaarheidsprobleem zijn even moeilijk te maken, maar het ernstigst zou zijn dat de waargenomen vruchtbaarheidsdaling te wijten is aan permanente schade, d.w.z. dat 7% van de vrouwen onvruchtbaar is geworden. Als de voortdurende vruchtbaarheidsdaling van 7% die in 2021-2023 werd waargenomen, te wijten is aan levenslange onvruchtbaarheid veroorzaakt door de vaccins, dan is een voortdurend verlies van 7% te verwachten totdat de hele huidige generatie gevaccineerde vrouwen de reproductieve leeftijd voorbij is. Aangezien het cijfer van 7% van toepassing zou kunnen zijn op toekomstige volwassen vrouwen die nu nog in hun kindertijd zijn, zouden we een vruchtbaarheidsdaling van 7% over 20 jaar kunnen verwachten. We zouden het dan hebben over een verlies van 180 miljoen baby’s.

Nogmaals, het werkelijke vruchtbaarheidsverlies zou nog hoger kunnen zijn. Men kan aanvoeren dat er in 2021-2023 een compenserende opleving in het aantal baby’s had moeten plaatsvinden, en dat het feit dat dit niet gebeurde duidt op een permanente daling van de vruchtbaarheid van 9% (de waargenomen 7% plus de 7% van de verwachte maar niet waargenomen opleving, verdeeld over drie jaar). Als die daling blijvend is, dan zal de wereld meer dan 200 miljoen minder baby’s krijgen voordat de schade voorbij is. 

Men zou ook kunnen veronderstellen dat een bepaald percentage van de baby’s dat geboren wordt uit of borstvoeding krijgt van gevaccineerde vrouwen, een of andere biologische stoornis zal hebben, zoals (bij meisjes) een verstoorde ontwikkeling van het voortplantingssysteem, in welk geval de voortdurende verliezen veel groter zouden kunnen zijn – mogelijk zowel wat betreft minder baby’s als qua extra sterfgevallen.

Het ongunstigste scenario

We hebben geschetst wat volgens ons de ongunstigste scenario’s zijn van de levensbedreigende schade die wordt aangericht door de covid-‘vaccins’, waarvoor op basis van de momenteel beschikbare gegevens een redelijk empirisch argument kan worden aangevoerd. Het aantal extra sterfgevallen als gevolg van de vaccins tot nu toe kan tot 18,2 miljoen zijn, terwijl het aantal verhinderde baby’s tot 27,9 miljoen kan zijn. We kunnen nog eens tot ongeveer 13 miljoen extra doden vanwege doorgaande bijwerkingen verwachten, en een veelvoud daarvan verliezen indien de covid-vaccinaties de vruchtbaarheid van vrouwen permanent hebben aangetast. 

Voor zover wij weten, zijn alle beweringen over ‘geredde levens’ dankzij het vaccin gebaseerd op wiskundige modellen met ingebouwde pro-vaccin veronderstellingen (bijvoorbeeld hier en hier). Onze analyse hier maakt daarentegen gebruik van echte gegevens in combinatie met veronderstellingen – die onvermijdelijk zijn om schattingen te maken – die we zo transparant en expliciet mogelijk maken, voor zover de ruimte dat toelaat. We nodigen anderen uit om expliciet te zijn over hun alternatieve veronderstellingen en de daaruit voortvloeiende schattingen.

We hebben in dit artikel geen rekening gehouden met de niet-dodelijke effecten van de covid-vaccins, hoewel voor een volledige berekening van de gezondheidsschade die door de vaccinaties wordt veroorzaakt, ook eventuele effecten op de kwaliteit van leven moeten worden meegerekend. Wij verwachten dat deze effecten aanzienlijk zijn.

We moeten onder ogen zien dat de covid-vaccins mogelijk veruit de ergste door de mens veroorzaakte ramp in de geschiedenis zijn.