Het einde van de “vaccinatie”-plicht

Dit laatste deel van de reeks onderzoekt de eindfase van de “COVID-19-vaccinatie”-campagne, toen vaccinatieplicht — of op zijn minst de dreiging ervan — werden ingevoerd voor zorgmedewerkers in het VK en het debat op schandalige wijze opschoof naar het verplichten van “vaccinatie” voor de gehele bevolking. Toch, net toen het erop leek dat universele vaccinatieverplichtingen het hoogtepunt zouden markeren van twee jaar tirannie — of wat een criticus “het gewelddadige einde van het Europese liberalisme” noemde (O’Neill, 2021) — werd de “COVID-19”-operatie onverwacht afgebouwd. Het moment van de grootste duisternis bleek vlak voor de dageraad te liggen, met enkele belangrijke implicaties voor de toekomst.

 

“Vaccinatie”-plicht voor zorgmedewerkers

De Engelse Chief Medical Officer, Chris Whitty, beweerde op 24 februari 2021 dat artsen een professionele verantwoordelijkheid hebben om te helpen hun patiënten beschermen, net als “alle andere zorg- en welzijnsmedewerkers” (geciteerd in Thomas, 2021). Zijn nauwelijks verhulde verwachting dat alle zorg- en welzijnsmedewerkers zich zullen laten “vaccineren”, vertaalde zich al snel in krantenkoppen die een element van dwang introduceerden, bijvoorbeeld: “NHS-personeel zou gedwongen kunnen worden tot covidprik: Radicaal plan wordt overwogen voor duizenden medische medewerkers die het vaccin afwijzen… maar wat als ze NOG STEEDS weigeren?” (Groves, 2021).

In een beleidsnota over verplichte “vaccinatie” van 13 april 2021 stelde de WHO dat zij “op dit moment* geen voorstander is van het opleggen van COVID-19-vaccinatieplicht”, en gaf zij de voorkeur aan “informatiecampagnes en het toegankelijk maken van vaccins” (WHO, 2021, p. 1, *mijn cursivering). Het document stelt echter verderop dat “als lage vaccinatiegraden bij afwezigheid van een plicht anderen blootstelt aan een aanzienlijk risico op ernstige schade, een plicht als ‘noodzakelijk’ kan worden beschouwd om doelstellingen op het gebied van de volksgezondheid te bereiken” (p. 2).

Met andere woorden: zou overreding falen, dan kan dwang worden ingevoerd. Het risico op schade moet, volgens de beleidsnota van de WHO, worden vastgesteld door een “legitieme volksgezondheidsautoriteit” — een zeer problematisch concept gezien de rol van dergelijke autoriteiten bij het faciliteren van de uitrol van experimentele technologieën, met veiligheidsgegevens van slechts enkele maanden, naar zoveel mogelijk mensen.

De beleidsnota merkt op dat hoewel “vaccinatieplicht voor de algemene volwassen bevolking zelden voorkomt […] verplichte COVID-19-vaccinatie vooral plausibel zou kunnen blijken voor zorgmedewerkers […]” (WHO, 2021, p. 3). De bewoording hier (“zou vooral plausibel kunnen blijken”) geeft stilzwijgend toe dat het nodig is om publieke acceptatie te winnen  als vaccinatieverplichtingen willen slagen. Waar een bevolkingsbrede verplichting (die historisch “zelden” voorkomt) waarschijnlijk niet geaccepteerd zou worden, zou dat mogelijk wel het geval zijn als deze verplichting zorgmedewerkers zou betreffen(vermoedelijk omdat het makkelijker te verkopen is in termen van volksgezondheid).

Onuitgesproken in de beleidsnota, maar op de achtergrond aanwezig, is dat vaccinatieplicht voor zorgmedewerkers een precedent zou scheppen voor andere groepen en sectoren in de toekomst, niet alleen in het VK, maar wereldwijd. De NHS [Nationale Gezondheidsdienst van het VK – red.] is immers de op vier na grootste werkgever ter wereld — als zij vaccinatie kan verplichten, waarom dan niet ook andere werkgevers overal ter wereld?

 

“Vaccinatie”-plicht voor zorgpersoneel in woonzorgcentra

De dag nadat de WHO-beleidsnota was gepubliceerd, op 14 april 2021, kondigde minister van Volksgezondheid Matt Hancock een consultatieperiode van vijf weken over plannen om vaccinatie verplicht te maken voor alle 1,5 miljoen zorgmedewerkers in woonzorgcentra in het VK (Rough & Powell, 2021, p. 73).

De 25.000 gevallen van oversterfte in Britse woonzorgcentra in 2020 — hoewel grotendeels veroorzaakt door overheidsbeleid (officieel het ontslaan van ziekenhuispatiënten met “COVID-19” naar woonzorgcentra, officieus vanwege de de sterke stijging in midazolamgebruik) — werden gebruikt om de zaak voor het verplichten van “vaccins” voor zorgmedewerkers te bepleiten (Office for National Statistics, 2021a, 2021b; Department of Health and Social Care, 2021; Murray, 2025; Deevoy, 2025).

Op 15 juni 2021 bevestigde de Guardian, ter voorbereiding van het publiek op de formele aankondiging van de regering, dat zorgmedewerkers inderdaad verplicht zouden worden zich te laten vaccineren of anders ontslagen zouden worden — maar ook dat het beleid kon worden uitgebreid naar al het zorgpersoneel, waarmee het publiek alvast werd klaargestoomd voor de volgende fase van het plan voordat de eerste officieel was onthuld (Campbell, 2021).

Er was geen stevige/geldige wettelijke basis voor de “vaccin”-plicht in Britse woonzorgcentra, waarvoor op 22 juli 2021 wetgeving werd aangenomen, die op 11 november 2021 in werking trad. Zoals het Legal Advice Network (2021) [netwerk voor juridisch advies – red.] opmerkte in een open brief aan de minister van Volksgezondheid, neemt de hiervoor ingevoerde secundaire wetgeving de vorm aan van een verordening tot wijziging van de Health and Social Care Act 2008 (Regulated Activities) Regulations 2014. Deze laatste wijzigt de Public Health (Control of Disease) Act 1984 in de artikelen 45C en 45E. Omdat de bepalingen van een wet voorrang hebben boven de bepalingen van een verordening, “overschrijft” artikel 45E uitdrukkelijk de verordening die vaccinatie verplicht stelt. Daarom was de vaccinatieplicht voor woonzorgcentra, waarvan Boris Johnson beweerde dat er “geen uitzonderingen” mogelijk waren (geciteerd in Riley-Smith, 2021), onwettig.

Niettemin vormden zorgmedewerkers in woonzorgcentra een zwak en kwetsbaar doelwit, onderbetaald en zonder sterke vakbonden. 14.000–18.000 Zorgmedewerkers in Engeland en Wales (3–4% van het totaal) verlieten het beroep als direct gevolg van de plicht (Girma & Paton, 2023). Tot zover voor wat betreft het “beschermen van ouderen.”

 

“Vaccinatie”-plicht voor NHS-personeel

Op 30 mei 2021 beweerde vaccinatieminister Nadhim Zahawi dat de regering overwoog COVID-19-vaccins verplicht te maken voor NHS-personeel (Lee & Snowdon, 2021), ook al had 89% van het NHS-personeel al één dosis genomen en 82% twee doses, waarmee zij een van de hoogst “gevaccineerde” groepen in het VK vormden (Campbell, 2021).

De NHS Confederation en het Royal College of Nursing verzetten zich beide tegen verplichte vaccinatie van NHS-medewerkers, die personeel zou verdrijven en zou leiden tot juridische procedures die jaren zouden duren om op te lossen. Toch kondigde de regering haar voornemen aan om vaccinaties voor al het zorgpersoneel te verplichten, onder het voorwendsel dat “vaccins onze weg uit deze pandemie zijn” (geciteerd in Campbell, 2021).

Een consultatie van zes weken over verplichte vaccinatie voor “frontlinie”-zorgpersoneel vond plaats tussen 9 september en 22 oktober 2021 — niet alleen voor “COVID-19”, maar ook voor griep. Halverwege de “consultatie” (want de uitkomst staat doorgaans al vast) verschenen krantenkoppen als “covidvaccinaties voor eerstelijns zorgpersoneel worden vrijwel zeker verplicht gesteld” (Waugh & Gallagher, 2021). Opnieuw was het doel een sfeer van onvermijdelijkheid te creëren, zodat mensen het gevoel zouden hebben geen keus te hebben dan de prik te nemen en er dus mee in te stemmen.

De British Medical Association (2021) waarschuwde dat verplichte vaccinaties “juridische, ethische en praktische implicaties hebben die overwogen moeten worden”, niet in de laatste plaats wat betreft de dreiging van ontslagen voor personeel dat weigert de prikken te nemen.

Na afloop van de consultatie vertelde minister van Volksgezondheid Sajid Javid aan Sky News dat hij “neigde naar” verplichte vaccins voor zorgpersoneel, waarmee hij het publiek voorbereidde op de onvermijdelijke uitkomst (Culbertson, 2021).

Toen de bevindingen van de consultatie werden gepubliceerd, bleek dat 65% van de 34.900 respondenten tegen verplichte “COVID-19-vaccinatie” voor zorgmedewerkers was (Waitzman, 2021).

De regering zette toch door en kondigde op 9 november 2021 aan (twee dagen voordat de “vaccinatie”-plicht voor woonzorgcentra van kracht werd) dat “COVID-19-vaccinatie” verplicht zou worden voor NHS-medewerkers (met uitzondering van degenen met medische vrijstellingen en/of degenen die geen contact met patiënten hebben) vanaf 1 april 2022, zonder enige indicatie hoe verwachte personeelstekorten zouden worden opgevangen — op zichzelf een groot risico voor de volksgezondheid.

Zoals met alle aspecten van de “COVID-19”-operatie vonden soortgelijke ontwikkelingen transnationaal plaats. Ook op 9 november 2021 werd bijvoorbeeld in de Verenigde Staten aangekondigd dat de Centers for Medicare and Medicaid Services vaccinatie zouden gaan verplichten voor werknemers in de meeste zorginstellingen en niet alleen verpleeghuizen, wat 17 miljoen werknemers trof (Paretti et al., 2021).

 

Verplichte “vaccinatie” voor de bevolking?

Nauwelijks was de verplichte vaccinatie van NHS-personeel aangekondigd, of het narratief ging over verplichte vaccinatie voor de gehele bevolking. Zoals Yeadon in november 2021 opmerkte: “In het VK is het overduidelijk dat de autoriteiten vastbesloten zijn een koers te volgen die erin zal uitmonden dat ‘vaccins’ aan zoveel mogelijk mensen worden toegediend” (geciteerd in Sones, 2021).

Zoals gebruikelijk begon het met regelrechte ontkenning om een zaadje te planten. Toen hem op 21 november 2021 in de Andrew Marr Show werd gevraagd: “Zou u ooit verplichte vaccinatie in het VK accepteren?”, antwoordde Matt Hancock: “Nee”, en vervolgde: “Wat betreft het verplicht stellen van vaccinatie voor de algemene bevolking, denk ik niet dat dat iets is waar we ooit naar zouden kijken” (geciteerd in Bancroft, 2021).

Toch deelde, volgens Laura Dodsworth (2021), een regeringsadviseur in november 2021 interne documenten met haar waaruit bleek dat de regering samen met analisten onderzocht of “verplichte vaccinatie het juiste doel zou treffen of niet.”

Het debat over verplichte vaccinatie was transnationaal. Zo beweerde voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen dat de EU verplichte vaccinatie moest overwegen (Boffey & Smith, 2021).

Boris Johnson beweerde op 8 december 2021 met betrekking tot verplichte vaccinatie: “Ik denk dat we een nationaal debat nodig zullen hebben over de weg vooruit” (Stephens, 2021). Het voor onbepaalde tijd handhaven van niet-farmaceutische interventies, omdat een substantieel deel van de bevolking zich niet had laten vaccineren, was volgens hem geen optie.

Op 10 december 2021 wees professor Kevin Fenton, Regional Director of Public Health for London van Public Health England, op BBC Radio 4 op de noodzaak van “veel nationale debatten”, waarbij verplichte “vaccinatie” één mogelijke optie was (geciteerd in Allen, 2021), waarmee de deur werd geopend naar een mogelijke schending van het beginsel van geïnformeerde toestemming zoals vastgelegd in de Code van Neurenberg.

Conservatieve politici bluften in december 2021 dat zij de macht hadden om bevolkingsbrede “vaccinatieplicht” in te voeren. Copartijvoorzitter Oliver Dowden weigerde bijvoorbeeld in een interview met Talk Radio herhaaldelijk om verplichte vaccinatie voor de bevolking uit te sluiten, en beweerde dat het “niet iets is wat we in het VK willen doen. Het hoeft niet […] zolang mensen de booster nemen” (zie Friedman, 2021).

Conservatief parlementslid Tobias Ellwood uitte later die maand een soortgelijke dreiging op Talk Radio, door te beweren dat mensen verplichte vaccinatie kunnen vermijden door “zich te laten prikken” (geciteerd in McNulty, 2021). Er zijn hier parallellen met een verkrachtersmentaliteit (eveneens gepaard gaand met schending van de lichamelijke integriteit): “als je me toelaat, hoef ik je niet te dwingen.”

Nog op 9 januari 2022 vroeg de Guardian: “Moet het VK [COVID-19-]vaccinatie verplicht stellen?” (McKie, 2022). Het artikel was gebaseerd op het valse voorwendsel van “een virus dat dreigt het ziekenhuispersoneel te overweldigen” (weerlegd in Hughes, 2024, pp. 128–134).

Het einde van de “vaccinatie”-plicht

Bijna van de ene op de andere dag, en zonder adequate uitleg aan het publiek, verdwenen de “COVID-19”-beperkingen die bijna twee jaar hadden geduurd, inclusief de intense druk om zich te laten “vaccineren”, plotseling in het eerste kwartaal van 2022. Dit veroorzaakte enorme desoriëntatie voor degenen die onder druk waren gezet om de prikken te nemen, alsook voor degenen die zich hadden verzet.

De Britse premier kondigde op 19 januari 2022 het einde aan van het “Plan B” van de regering, en daarmee het einde van een reeks beperkingen, waaronder het verplicht dragen van mondkapje, thuiswerken en het moeten aantonen van de “COVID-19”-status om grote evenementen bij te wonen.

Enkele dagen nadat zorgpersoneel dreigde met juridische stappen tegen de “COVID-19-vaccinatie”-plicht (Turner, 2022), die 80.000 zorgmedewerkers hun baan zouden hebben gekost, kondigde minister Javid plannen aan om de “vaccinatie”-plicht voor zorgpersoneel in woonzorgcentra en NHS-medewerkers in te trekken (Bunyan & Hayward, 2022). Toch schreef hij op 7 februari 2022 nog aan negen gezondheidstoezichthouders, waaronder de General Medical Council en de Nursing and Midwifery Council, om hen eraan te herinneren dat het loslaten van verplichte injecties “op geen enkele manier afdoet aan het belang dat zorg- en welzijnsmedewerkers gevaccineerd zijn” (Smyth, 2022).

Na een consultatieperiode tot 1 maart 2022 bevestigde de Britse regering formeel dat “vaccinatie” als “voorwaarde voor inzet” (een militaire term) in de gehele gezondheids- en welzijnszorg (Department of Health and Social Care, 2022) twee weken later zou worden ingetrokken.

Opvallend aan de consultatie is dat 96% (!) van het algemene publiek het intrekken van de plicht steunde, vergeleken met slechts 30% van de managers en 22% van de organisaties die zorg- en welzijnsdiensten leveren. Dit toont aan hoe ver de bestuurlijke klasse verwijderd is van fundamentele schendingen van medische ethiek en onvervreemdbare rechten.

Alsof hij dit wilde aantonen, schreef de Engelse Chief Medical Officer, Chris Whitty, tijdens de consultatieperiode aan zorgpersoneel dat het hun “professionele verantwoordelijkheid” was om het “COVID-19-vaccin” te nemen, wat een hard maar weloverwogen antwoord uitlokte van NHS100k, een initiatief opgericht door ambulancemedewerkers in verzet tegen “vaccinatie”-plicht (NHS100k, 2022).

 

Conclusie

De dreiging van vaccinatieplichten mag dan ten einde zijn gekomen, maar de roep om verplichte vaccinatie is niet verdwenen. In juli 2022 publiceerde de Lancet bijvoorbeeld een “viewpoint”, met Chelsea Clinton als een van de auteurs, waarin werd gepleit voor verplichte vaccinatie (Mello et al., 2022).

In sommige opzichten hadden de “vaccin”-aanjagers een belangrijke overwinning behaald. Zoals Stefan Oelrich, president van de farmaceutische divisie van Bayer, in oktober 2022 aan de World Health Summit vertelde:

Als we twee jaar geleden hadden gevraagd […] “Zou u bereid zijn gen- of celtherapie te nemen en in uw lichaam te laten injecteren?”, dan zouden we waarschijnlijk een weigeringspercentage van 95% hebben gehad. Ik denk dat deze pandemie veel mensen de ogen heeft geopend voor innovatie op een manier die voorheen misschien niet mogelijk was. (geciteerd in Armstrong, 2022)

Nu het grootste deel van de bevolking ertoe was overgehaald of gedwongen om niet-gelicentieerde, experimentele technologieën in hun lichaam te laten injecteren, was het precedent geschapen om in de toekomst dergelijke behandelingen in de toekomst te normaliseren 

Aan de andere kant is het belangrijk te onthouden dat, ondanks het gebruik van elke vuile truc uit het boek, de transnationaal gecoördineerde poging om zoveel mogelijk mensen te injecteren wel tegen haar grenzen aanliep. Met name juridische beperkingen verhinderden de “vaccinatie” van werknemers en masse, en het publieke verzet werd intenser naarmate de “vaccinatie”-campagne steeds irrationeler werd.

Dat verzet werd belichaamd door het Freedom Convoy in Canada, dat op 22 januari 2022 begon, en een einde eiste aan de “COVID-19-verplichtingen” en enorme aantallen aanhangers in het hele land op de been bracht. Het vormde zo’n bedreiging voor de regering dat de Emergencies Act werd ingeroepen om dit op 14 februari 2022 aan te pakken (Government of Canada, 2022). Na twee jaar tirannie, met kopieerprotesten die dreigden op te duiken in andere landen, werd de gehele “COVID-19”-operatie abrupt afgebouwd en werd de volgende diepgaande structurele gebeurtenis in gang gezet met de Russische invasie van Oekraïne op 24 februari 2022.

Met name gezien de militaire dimensie van die operatie is het uiterst verontrustend dat regeringen en hun partners in de private sector tot zulke extreme maatregelen zijn overgegaan om wat die ampullen ook bevatten aan zoveel mogelijk mensen toe te dienen.

Van positieve prikkels (donuts en loterijtickets) tot negatieve prikkels (niet op vakantie mogen, geen sportevenementen mogen bijwonen, enz.); van morele druk (“bescherm anderen”, “professionele verantwoordelijkheid”) tot het creëren van een sfeer van onvermijdelijkheid (iedereen zal het op een gegeven moment moeten nemen); van “vaccin”-apartheid tot van bovenaf gericht misbruik tegen “de ongevaccineerden” (Hughes, 2024, hfdst. 7); van meedogenloze propaganda door “beroemdheden” tot straatborden om “je te laten vaccineren”; van blufs over algemeen baanverlies tot “vaccinatie”-plicht in de zorgsector; van dreigementen om “vaccinatie” verplicht te stellen voor de bevolking tot afgedwongen injecties voor het Amerikaanse leger — het was absoluut weerzinwekkend hoe ver men ging in het ondermijnen van geïnformeerde toestemming om mensen ertoe te bewegen hun gezondheid nodeloos op het spel te zetten door de prikken te nemen.

Het lijkt duidelijk dat in het tijdperk van biosecurity en transhumanisme direct ingrijpen in menselijke lichamen de norm moet worden. De poging om tijdens covid iedereen te injecteren was wellicht een gigantische conditioneringsoefening in dat opzicht.

Of het publiek uiteindelijk bereid blijkt de Code van Neurenberg en fundamentele beginselen van medische ethiek op te geven, is echter een heel andere zaak. Hoewel het publiek werd overrompeld door de felheid van de “COVID-19”-operatie, zijn de lessen van wat er heeft plaatsgevonden voor iedereen duidelijk. Nooit meer mogen dergelijke gruweldaden worden toegestaan.