Zon- en windenergie: duur en onbetrouwbaar
Al honderd jaar beschikt ons land over een betrouwbaar stroomnet, met goedkope stroom. Het was een eenvoudig en doelmatig systeem: centrales die de stroom opwekten, een daarop aangepast distributienet, en levering aan afnemers.
Door Gerard Smals; bron Facebook
Sinds een paar jaar is stroom aanzienlijk duurder geworden, en is van een betrouwbare levering geen sprake meer. Woonwijken, scholen en fabrieken kunnen niet meer aangesloten worden, en netuitval komt steeds vaker voor. Aan een toename van het stroomgebruik ligt dat niet, want in de laatste tien jaar is dat nagenoeg constant gebleven, tijdens corona was het zelfs minder.
De oorzaak is de, gemiddeld nog steeds bescheiden, inzet van zon- en windenergie. De onregelmatige, en soms zelfs vrijwel afwezige, stroomleverantie door windmolens en zonnepanelen maken extra voorzieningen nodig. Opslag van stroom in accu’s (voor hooguit een paar uur), opslag in waterstof waarbij twee derde van de stroom verloren gaat, verzwaring van het stroomnet om de pieken op te vangen als er veel zon of wind is, het zijn kostbare investeringen. Het ontbreken van inertia bij zon- en windstroom maken speciale generatoren nodig, in feite halve elektriciteitscentrales. Het ontbreken van inertia heeft in Spanje al twee dagen zonder stroom veroorzaakt.
Hoe is het mogelijk dat ons land voor deze achterlijke overstap van een al honderd jaar bestaand betrouwbaar en goedkoop systeem, naar een duur, ruimte- en grondstoffenverslindende en onbetrouwbare manier van stroomopwekking kiest?
Het antwoord is eenvoudig. De bevolking is wijsgemaakt dat vervangen van de oude elektriciteitscentrale door kerncentrales duur (niet waar), gevaarlijk (niet waar) is, en problematisch kernafval oplevert (niet waar).
Een tweede reden is dat investeerders rijk willen worden van de enorme investeringen die nodig zijn om de duizend keer meer grondstoffen vergende windmolenparken in de Noordzee, “stopcontacten-op-zee”, dure zeekabels naar land. Plus de daarvoor noodzakelijke extra verzwaring van het stroomnet, de opslag van stroom in accu’s, de met enorme energieverliezen gepaard gaande opslag in waterstof. Dat de stopcontacten op zee, de zeekabels, de verzwaring van het stroomnet door de Staat, wij allemaal dus, wordt betaald, daarover maakt niemand zich druk.
Er is nauwelijks besef dat al deze investeringen, met winst, terugverdiend moeten worden, en dat gaan wij met ons allen betalen.
Bedrijven die dit allemaal moeten bouwen schieten als paddenstoelen uit de grond, werkgelegenheid, jazeker. Hoeveel beter zou het zijn als we kerncentrales gingen bouwen, zodat het al honderd jaar bestaande goedkope en betrouwbare stroomnet kon blijven bestaan, en naar behoefte uitgebreid? En die werkgelegenheid? Beter naar huizen bouwen, de jeugdzorg. Misschien heeft u een beter idee?