Van Corona tot Oekraïne – De nieuwe massavorming

Mensen zoals Nobelprijswinnaar Luc Montagnier waarschuwden vanaf het begin van de crisis dat bepaalde sequenties in het DNA van het virus niet in de natuur voorkomen en dat het virus een zogenaamde “gain-of-function”-creatie was. Hij werd door de media en door de overheid betaalde ‘onderzoeksjournalisten’ en ‘factcheckers’ weggezet als een charlatan en samenzweringstheoreticus.

Hij had gewoon gelijk. Het laat iets zien van de meedogenloosheid waarmee de waarheid tijdens de crisis werd onderdrukt. Luister ook naar de bekentenis van Mark Zuckerberg die hij publiekelijk aflegde bij Joe Rogan. Hij legt daar precies uit waarom hij de factchecking op Meta wil stoppen. De factcheckers zijn in de eerste plaats propagandamiddelen. Ze dienen vooral om de aandacht af te leiden van de waarheid.

Doet de oorsprong van het virus er uiteindelijk toe? Ja, dat doet er toe. Het toont het dramatische falen aan van de hele technocratische en rationalistische benadering van het leven en het samenleven. Niet alleen faalde de technologische remedie voor de ziekte (de mRNA-vaccins hielden de verspreiding van het virus bijvoorbeeld niet tegen), maar deze aanpak blijkt nu ook verantwoordelijk te zijn voor de ziekte zelf (d.w.z. het virus werd hierdoor geproduceerd).

Nu we het erover eens zijn dat het virus uit het lab in Wuhan kwam, rijst de volgende vraag: wat had viroloog Anthony Fauci met dat lab te maken? Voor degenen die meer willen weten, klik op deze link naar een document van het Amerikaanse Congres. Of lees de laatste twee boeken van die verwenste nieuwe minister van Volksgezondheid in de VS, de anti-vaxxer en complotdenker Kennedy. Misschien komt uit zijn mond, net als uit de mond van professor Montagnier, over het algemeen ook de waarheid in deze kwestie.

En misschien worden de media langzaam warm om de volgende vragen te beantwoorden:

Eerste vraag: Hoe zit het met het sterftecijfer van dat gain-of-function-virus? Waarom ging de wereld zo lang mee met sterftestatistieken waarvan zelfs de auteurs in een hoorzitting voor ‘The House of Commons’ in 2020 hadden verklaard dat ze veel te hoog waren?

Tweede vraag: Hielden de vaccins de verspreiding van het virus tegen? De aanname dat dit het geval was leidde ertoe dat de groep mensen die het vaccin weigerden als tweederangsburgers werden behandeld. Ze werden geweerd uit restaurants, theaters, vliegtuigen en nog wat andere zaken. Politici wereldwijd wezen hen aan als de veroorzakers van de pandemie. De pandemie van de niet-gevaccineerden’ – dat weet je nog als je tot die groep behoorde.

Wie twijfelt er nog aan dat dit hele ontmenselijkende beleid allesbehalve gebaseerd was op feiten? Het vaccin heeft de verspreiding van het virus niet gestopt. Op de vraag hoe veilig het was, wachten we nog even. Daar zijn we klaar voor zodra de vorige twee vragen zijn beantwoord.

Ondanks de overduidelijke mislukking van het coronabeleid bereiden de voorstanders zich voor om dezelfde strategie toe te passen bij de volgende virusuitbraak (ik vraag me af of die weer uit een lab komt). De WHO, bijvoorbeeld, heeft de corona-surveillancetechnologie (het systeem met de QR-codes enzovoort) al gekocht van de EU om het verder te ontwikkelen tot een digitaal vaccinatiepaspoort. Het moet onderdeel worden van een bredere digitale identiteit en een gekoppeld sociaal-kredietstelsel en een digitale munteenheid (de zogenaamde Central Bank Digital Coins).

Voor zover men in het leven verleid wordt door het idee van orde en controle, is het inderdaad een zeer aantrekkelijk idee: de hele wriemelende hoop van de samenleving netjes digitaal reorganiseren, de menselijke ecologische voetafdruk verkleinen door ‘goed’ en ‘slecht’ gedrag te belonen en te bestraffen. Kinderen moeten toch opgevoed worden? En zijn we niet allemaal kleine, onverantwoordelijke kinderen? In zekere zin wel. De vraag is: welk klein kind gaat de andere kleine kinderen opvoeden?

Zoals elk totalitair systeem leert het huidige technocratische systeem niets van de rampen die het veroorzaakt. Het zeilt blindelings en fanatiek op de ideologische wind naar de rotsen van zijn volgende mislukking. Het offert de volgende generatie van zijn slachtoffers op in afwachting van een technologisch paradijs dat altijd een utopie aan de horizon zal blijven. Totalitaire systemen leven altijd op krediet. Later, wanneer het systeem perfect draait, zullen ze de rampen die ze nu veroorzaken compenseren. En daarom zullen ze voorlopig rampen blijven veroorzaken.

***

Ik zou nog op veel meer aspecten van de coronacrisis kunnen ingaan, maar ik laat het hier voorlopig bij. Ik stel mezelf liever de vraag: waarom stort het coronaverhaal nu in? Misschien omdat inzicht langzaam voortschrijdt en we nu pas beginnen te zien wat er in die vreemde jaren is gebeurd?

Ik denk het niet. Dat de waarheid in de mainstream media verschijnt, heeft weinig of niets te maken met voortschrijdend inzicht. Zelfs een klein kind kon vanaf het begin zien dat het verhaal aan alle kanten uit elkaar viel. Er waren dus andere redenen om er blind voor te zijn dan dat het inzicht niet ver genoeg gevorderd was.

Het coronaverhaal stort nu in elkaar omdat alle emoties die er hun toevlucht in hadden gevonden – angst, frustratie, agressie, de drang naar zelfvernietiging van de volledig geïsoleerde persoon – langzaam een nieuw toevluchtsoord hebben gevonden: het verhaal van de oorlog in Oekraïne en het vooruitzicht van een nieuwe wereldoorlog.

Alle angst, frustratie en agressie die gekoppeld waren aan het coronavirus en ‘de anti-vaxxers’ zijn nu gekoppeld aan een nieuw object: ‘Poetin’ en ‘de Russen’. De grote vitale krachten – de ware Meesters van de mens – hebben een nieuw verhaal gevonden om hun toevlucht in te zoeken. Het coronahuis blijft verlaten, krimpend als een huis dat door zijn bewoners is achtergelaten, tot het punt dat zelfs een klein duwtje van een bekrompen geest genoeg is om het te laten instorten. Als de huidige reeks crises ons iets leert over de mensheid, dan is het dit: de mens is niet in de eerste plaats een rationeel wezen; hij is een wezen dat geregeerd wordt door vitale en metafysische krachten waaraan zijn verstand radicaal ondergeschikt is.

De nieuwe massavorming heeft de potentie om intenser en agressiever te zijn dan de vorige. De reden hiervoor heb ik al vele malen uitgelegd: de vorige massa-formatie heeft de eenzaamheid en de daarmee gepaard gaande angst en agressie alleen maar vergroot. Massa-formaties lijken eenzaamheid weg te nemen. Vandaar het verbijsterende enthousiasme dat we bijvoorbeeld zagen in video’s van dansende verpleegsters en dokters.

Dat enthousiasme is gebaseerd op een illusie. In werkelijkheid maakt de massa eenzaamheid en alle donkere gevoelens die daarmee gepaard gaan alleen maar groter. In de massa zijn solidariteit en verbondenheid met medemensen ten strengste verboden. De enige solidariteit die is toegestaan is solidariteit met het collectief. En daaraan wordt elke vorm van solidariteit en verbondenheid met een ander persoon radicaal ondergeschikt gemaakt. Het dramatische eindpunt hiervan is de moeder die haar kind aangeeft bij de staat en op het schavot trots een medaille ontvangt voor haar onwrikbare trouw aan het collectief.

***

In Europa wordt de roep om oorlog steeds luider. Nu het grote monster Trump Europa niet meer wil beschermen, ontstaat de dringende noodzaak om een goed leger en wapensysteem te mobiliseren, zo wordt gezegd. Voorzitter Ursula Von der Leyen gaat zelfs zo ver om te zeggen dat ze het spaargeld van de bevolking – een slordige 800 miljard – wil gebruiken om de oorlogsindustrie op volle toeren te laten draaien.

Laat ik duidelijk zijn: ik heb geen behoefte om een pro-Poetinverhaal te vertellen. Mijn mening is noch pro noch contra. Mijn mening is dat we de weg van de woorden moeten bewandelen in plaats van de weg van de oorlog. Het gaat er zeker niet om u ervan te overtuigen Oekraïne niet te helpen; het gaat erom samen met u na te denken over hoe we Oekraïne echt kunnen helpen. En dat zal niet zijn door de wereld in een derde wereldoorlog te storten.

Dat Poetin geen heilige is, daar hoeft niemand mij van te overtuigen. Ik heb een lang artikel geschreven over Rusland onder Poetin. Poetin is opgeklommen van straatjongen tot directeur van de FSB, de opvolger van de beruchte Sovjet KGB. Iedereen die enige kennis heeft van de werking en de aard van die geheime dienst weet dat de directeur niet bepaald een sentimenteel zachtgekookt eitje zal zijn.

Poetin houdt een grote macht overeind. En dat doet hij zoals leiders van grote mogendheden dat doen. Het Moskouse regime gebruikt bijvoorbeeld valse-vlag-operaties waarbij honderden van zijn eigen burgers sterven om steun te creëren voor oorlog in afgescheiden republieken zoals Tsjetsjenië, en het elimineert journalisten die ongemakkelijke waarheden spreken.

Dat gezegd hebbende, de manier waarop het oorlogsverhaal nu in de media wordt gebracht, heeft dezelfde absurde kenmerken als destijds het coronaverhaal. Rusland is in sommige opzichten een expansionistische natie. Maar zijn expansionisme is klein bier vergeleken met dat van de NAVO en de VS. Hier is mijn bescheiden mening: Rusland weet dat het in de grote expansionistische strijd zou kunnen verliezen, en als het tot oorlog overgaat, is dat grotendeels omdat het voelt dat het een mes op de keel heeft.

In dit artikel van tien jaar geleden – geschreven in tempore non suspecto – kun je lezen dat de geopolitieke manoeuvres van de NAVO in het Zwarte Zeegebied onvermijdelijk zouden leiden tot oorlog met Rusland. Deze manoeuvres waren slechts de punt van de speer gericht op Rusland in een veel groter expansionistisch project van de VS. Sinds WO II hebben de VS, volgens de meeste schattingen, tussen de 700 en 800 militaire bases in het buitenland gebouwd.

Aan degenen die er zo van overtuigd zijn dat Rusland de enige agressor is in het Oekraïne-verhaal: probeer eens door de ogen van het Kremlin te kijken. Hoe zou Europa of Amerika zich voelen als Rusland, onder de dekmantel van vele mooie verhalen over ‘democratie’, met honderden militaire bases richting Brussel of Washington marcheert? Of kijk eens naar de geschiedenis van de regimeveranderingsoperaties van de VS sinds WO II. Iedereen die de moeite neemt om zich te verdiepen in de recente geschiedenis zal zien hoe Zuid-Amerika, het Midden-Oosten en Oost-Europa geleidelijk politiek en militair werden onderworpen door de VS en/of de NAVO.

Ik heb eerder een artikel geschreven over de historische context van de oorlog in Oekraïne. Ik zal er hier niet in detail op ingaan. Je kunt het artikel vinden via deze link. In het kort: het is niet waar dat Poetins invasie van Oekraïne ‘ongeprovoceerd’ was. Sinds de door de Amerikanen geïnitieerde regimeverandering van 2014 op het Maidanplein, zijn er grofweg drie redenen geweest die Rusland ertoe hebben aangezet de oorlog te beginnen.

Ten eerste hadden de Russen humanitaire redenen. Na 2014 onderdrukte het regime in Kiev de etnische Russen in Oost-Oekraïne (vooral de Donbas-regio). Dit ging niet bepaald zachtzinnig. Kiev gebruikte zelfs clusterbommen in dichtbevolkte buurten, waardoor honderdduizenden vluchtelingen veiligheid zochten in Rusland.

Ik weet niet of Poetin Oekraïne is binnengevallen uit humanitaire overwegingen. Het is heel goed mogelijk dat hij zijn gezag als leider niet wilde laten ondermijnen door het regime in Kiev toe te staan wreedheden te begaan tegen Russischtalige Oekraïners. Maar dit is genoeg om duidelijk te maken dat we niet simpelweg in zwart-wit termen kunnen spreken over ‘de slechte Russen’ en ‘de goede Oekraïners’. Zoveel weet ik wel.

Ten tweede waren er economische redenen. Sinds 2014 dreigden de enorme reserves aan natuurlijke hulpbronnen (vooral mineralen) van Oekraïne in Amerikaanse handen te vallen. De pro-Amerikaanse regimes die na 2014 in Oekraïne aan de macht kwamen, hieven de wet op die bepaalde dat buitenlanders slechts tot twee hectare land in Oekraïne mochten kopen. In een mum van tijd kochten Amerikaanse bedrijven als Cargill, Monsanto en Du Pont een derde van het Oekraïense land op en ondertekenden investeringsgiganten als Blackrock contracten voor de levering van wapens voor de oorlog (waarvan ze wisten dat die onvermijdelijk was) en voor de wederopbouw van het land na die oorlog. Of hoe je in korte tijd veel geld kunt verdienen door alle ethische overwegingen overboord te gooien.

Daarnaast zijn er belangrijke strategische redenen voor de Russische inval in Oekraïne. Denk vooral aan het belang voor Rusland om de toegang tot de Zwarte Zee veilig te stellen. Als Rusland geen toegang heeft tot de Zwarte Zee, zal het in de nabije toekomst ophouden te bestaan als grote mogendheid. De NAVO weet dit goed, want ze gebruiken de militarisering van Oost-Europa en het Zwarte Zeegebied om de strategie toe te passen die Lord Palmerston in de 19e eeuw gebruikte en die leidde tot de eerste Krimoorlog. Deze strategie werd aan het eind van de 20e eeuw nieuw leven ingeblazen door Brzezinski in zijn boek The Grand Chessboard. Het is bekend dat de zogenaamde neocons, die in veel opzichten aan de touwtjes trekken in de VS en de NAVO, Brzezinski’s strategie als hun eigen strategie hebben overgenomen.

Ik denk dat elke nuchtere analyse van de situatie zal concluderen dat Poetin en Rusland een keuze hadden: of ze vielen Oekraïne binnen, of het was voorbij voor Rusland als grootmacht. Bovendien maakte Poetin op de NAVO-top van 2008 in Boekarest al duidelijk dat Oekraïne de rode lijn was: als de NAVO stappen zou ondernemen om Oekraïne na de rest van Oost-Europa te annexeren, zou oorlog de enige uitkomst zijn. Hij hoefde het hen waarschijnlijk niet uit te leggen, zij wisten het beter dan hij. Elke analyse van de historische gegevens laat zien dat de Europese en Amerikaanse leiders zich op dat moment realiseerden dat hun manoeuvres in Oekraïne bijna onvermijdelijk op een derde wereldoorlog afkoersten.

We zijn dus getuige van een strijd tussen grootmachten. De ene is expansiever dan de andere, de ene is succesvoller in het vuile militaire spel dan de andere. Zoals alle grootmachten voelen ze zich bedreigd in hun dominantie. Grootmachten zijn onderworpen aan de wet van het Ego: hoe meer macht men heeft, hoe angstiger en agressiever men wordt. Net als alle grootmachten gebruiken ze alle schadelijke strategische en militaire technieken van onze rationalistische tijd. Beide gedijen op propaganda, inclusief valse-vlag-operaties waarbij, indien nodig, de eigen burgers worden opgeofferd om de publieke opinie te beïnvloeden. En beide gaan politieke vervolging en moord niet uit de weg.

De bevolking moet niet zozeer kiezen tussen een van deze twee grootmachten; ze moet duidelijk maken dat een grootschalig militair en nucleair conflict geen optie is, en dat op zijn minst eerst de weg van de woorden volledig moet worden verkend. Poetin is een mens, de Russen zijn mensen. En een mens wil gehoord worden. Er zijn genoeg redenen om goed te luisteren naar wat de Russen te zeggen hebben.

Ik wil met dit artikel niet zeggen dat Oekraïne aan zijn lot moet worden overgelaten. Zeker niet. Wat ik wel wil zeggen is dat de aanloop naar een conflict en de bedoelingen erachter zo nauwkeurig mogelijk moeten worden beoordeeld en in beeld gebracht. En dat we zeker voorzichtig moeten zijn met het aanwakkeren van een oorlog die, met diplomatie en een beetje introspectie, gestopt zou kunnen worden. Dat is de enige manier waarop we de lijdende mannen, vrouwen en kinderen van Oekraïne echt uitzicht kunnen bieden op beëindiging van dit zinloze geweld.

Het is een illusie om te denken dat een dreigend nucleair inferno, dat al het leven op deze planeet dreigt uit te roeien, de massa’s uit hun massavorming zal doen ontwaken. De massa is een organisme dat gedijt op doodsdrift. Haar ultieme doel is zelfvernietiging. De persoon die afglijdt naar massavorming heeft al voor de dood gekozen; de dood van alle anderen en zijn eigen dood.

Het enige dat deze tendens kan stoppen is de moed om de waarheid te spreken door degenen die voelen dat er iets mis is met het oorlogsverhaal. Een massale formatie ontwikkelt zich altijd onder een groeiende sluier van illusie, een eenzijdig en misleidend gevaar dat al het ongeluk in de wereld toeschrijft aan één object.

Het is die illusie die doorbroken moet worden met woorden, woorden die gesproken worden vanuit het besef van de beperking van alle kennis, vanuit het besef dat de waarheid niet volledig gezegd kan en mag worden, vanuit het besef dat degene die denkt en anders is uiteindelijk ook een mens is, vanuit het besef dat de Ander slechts onze vijand in de illusie is.