Hoe menselijk is juichen bij collectief sterven?
Je moet wel zéér getraumatiseerd zijn om te kunnen jubelen bij het slachten van een volk.
Door Max von Kreyfelt; bron Facebook
Er bestaat een niveau van morele beschadiging waarbij mensen niet alleen ongevoelig raken voor geweld, maar er actief van gaan genieten. Dat is misschien wel het meest ontwrichtende beeld van deze tijd.
Niet de bommen, de ruïnes, de verbrijzelde ziekenhuizen, of de kinderen onder het stof vandaan gehaald. Maar de mensen die erbij staan te applaudisseren. Mensen die juichen wanneer complete woonwijken worden weggevaagd. Die op sociale media grappen maken over dode kinderen. Die spreken over “opruimen”, “uitroeien”, “platgooien”, alsof het over ongedierte gaat en niet over menselijke levens.
Wanneer iemand dat wél doet, kijken we naar iets anders dan politieke overtuiging. Dan kijken we naar trauma dat zichzelf vermomd heeft als superioriteit. Naar angst die veranderd is in ontmenselijking. Naar pijn die zo diep zit, dat empathie als zwakte wordt beschouwd.
En precies daar wordt het gevaarlijk. Want zodra een samenleving leert juichen bij massaal lijden, verdwijnt ieder moreel anker. Dan wordt alles mogelijk. Dan veranderen mensenrechten ineens in voorwaarden. Dan hangt de waarde van een mensenleven af van afkomst, religie of geopolitieke bruikbaarheid. Dan ontstaan de bizarre taferelen waarin politici plechtig over “internationaal recht” spreken, terwijl complete bevolkingsgroepen onder het puin verdwijnen, live uitgezonden, in HD-kwaliteit, met commentaar van experts erbij alsof het een voetbalwedstrijd betreft.
En misschien is dát nog wel het ziekste onderdeel van alles: de normalisering. De eindeloze stroom opiniemakers, woordvoerders en carrièrepolitici die met droge ogen uitleggen waarom deze slachting eigenlijk noodzakelijk, begrijpelijk of “complex” zou zijn.
Complex. Dat woord verschijnt altijd zodra de slachtoffers niet de juiste slachtoffers zijn. Maar onder iedere geopolitieke analyse ligt uiteindelijk dezelfde simpele vraag: Hoeveel menselijkheid is er nog over wanneer iemand leert juichen bij collectief sterven?
Misschien zegt het antwoord daarop minder over Palestina…en vooral iets over onszelf en Israël.