Het verschil tussen Orwell en Huxley
Door: Eddie Tjon Fo
Deze column is integraal doorgeplaatst van Eddie Tjon Fo’s LinkedIn
“Eddie, wat was het verschil tussen Orwell en Huxley volgens jou?” Ik zeg: “nou beiden hadden een soort dystopische visie. Orwell vanuit zijn brute totalitaire staat visie, vol angst en censuur en Huxley met zijn ‘geef ze brood en spelen’ visie. Meer een kooi met veel genot en entertainment waaruit niemand WIL ontsnappen.
Als je nu naar de maatschappij kijkt dan is het inmiddels pijnlijk helder, dat we beiden hebben gekregen en zelf in stand houden.
Het is een hele sluwe cocktail van controle en comfort.
De NAVO heeft Rusland tot permanente vijand gebombardeerd. Net als Orwells fictieve “Eurazië” die nooit echt verslagen wordt, zodat de oorlog nooit eindigt. Dat is ideaal voor de “forever war” structuur. Angst houdt samenhang vast. Dat creëert 2x de oorlogsbudgetten want beide tegenstanders moeten zich of bewapenen of vechten, ergo 2x omzet voor de financiers van de wapenindustrie en de wederopbouw na een oorlog. Zie Gaza.
Elke kritiek wordt geframed als “Russische desinformatie”.
Tegelijkertijd krijgen we van Huxley het zoethoudertje erbij: TikTok, OnlyFans, Netflix. VR-brillen, Earbuds, festivals met digitale regenbogen en pillen (drugs) voor elke stemming. Zolang je maar niet voelt dat er iets wringt. Of dat denkt.
We worden niet altijd onderdrukt met tanks, maar met dopamine gevoelige pushmeldingen. Je hebt geen bewakingscamera’s nodig als je vrijwillig je leven deelt via Instagram en locatie-tracking. De moderne mens is geen slaaf met kettingen, maar een vrijwilliger met een QR-code.
Het gewone publiek is inmiddels blind. Niet fysiek, maar mentaal. Niet omdat het niet kán zien, maar omdat het niet wil. Want wie ziet, moet verantwoordelijkheid nemen. En dat stoort de Netflix-avond. Dus houden ze liever vast aan een fictieve democratie, applaudisseren voor “vrijheid” terwijl de EU zonder mandaat oorlogstaal spreekt, en stellen géén vragen zolang de wifi het doet.
Kritische denkers worden weggeschreven als wappies, Poetin-vrienden, of gevaarlijke extremisten. Want als je buiten het script denkt, ben jij het probleem, niet het script.
We leven dus niet in de nachtmerrie van één denker, maar in de fusie van beiden. Orwell regelt de angst. Huxley zorgt voor het plezier. En jij? Jij stemt, slikt, scrollt, lacht en betaalt. Met je tijd. Met je aandacht en met je leven.”
De vraag is: blijf je liever slapen in jouw digitale wieg, vol algoritmische wiegeliedjes? Of doe jij je eigen onderzoek? Doe de gratis hypocrisie test HIER.