Het radicale midden
Door mr. J.S.F.S.A. (Hans) Adallaf, 18 oktober 2021
De huidige hang naar extremisme is de keerzijde van het nihilistische, allang in louter opportunisme overgegane, platte pragmatisme, waar de middenpartijen in Nederland vanouds op teren.
Het tekent de categorale verwarring waarin de arme drommels, die deze partijen telkens weer naar voren weten te schuiven, verkeren: pragmatisme gebruik je hooguit om een visie toe te passen, het kan op zichzelf geen visie voorstellen. Dit toch roepen verraadt een gapende geestelijke leegte. Kortom, het staat voor de terloopse bekentenis dat je eigenlijk een lege doos bent. Maar dat niet alleen. Het is ook onleefbaar. Zelfs kwallen willen niet voortdurend in zee alle kanten op zwabberen.
Het ontberen van werkelijk elke eigen overtuiging, behalve ten aanzien van het verloop van de eigen carrière, levert de armzalige manifestatie van karakterloze, elkaar naar de mond kakelende weekdiertjes op, waar we nu al decennia mee worden geconfronteerd in de Nederlandse politiek.
En vanwege het chronische gebrek aan een eigen overtuiging is die verzameling klepperende holle vaten tegelijk zo’n dankbare prooi om te worden bezwangerd met het gif van (boven)politiek correct denken. Zeker als dat carrièremogelijkheden belooft. Water loopt immers vanzelf naar het laagste punt, zoals soa’s zich vanzelf verzamelen onderin een stoephoer.
Hoe langer je zwabbert, hoe meer en hartstochtelijker je gaat verlangen naar een ruggengraat en hoe wanstaltiger je je gebrek eraan probeert te compenseren. Dat is wat we thans volop aan corona moralistische stuiptrekkingen beleven bij de middenpartijen in het Nederlandse parlement.
Ondertussen doet de globalistische elite niets liever dan lege hulzen in nuttige idioten transformeren. Zoals Gepetto zijn houten Pinokkio de wereld instuurde.
Misschien een goed idee voor de Nationale Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid om dat allemaal gelijk even mee te nemen in zijn (volgende) Kamerbrief Dreigingsbeeld Terrorisme Nederland 55?
