Eindeloze oorlogen tegen denkbeeldige vijanden
In zijn dystopische roman 1984 schreef George Orwell: “De oorlog is niet bedoeld om te winnen, maar om oneindig door te gaan”. Bij lezers zou de vraag kunnen opkomen waarom een oorlog voor eeuwig zou moeten duren, en wat daarvan dan het doel is. Het antwoord is eenvoudig: het geeft het regime een doorlopende rechtvaardiging om stelselmatig de eigen bevolking te beroven onder het mom van ‘de oorlog’. Doorlopende oorlogen eisen doorlopende offers van de bevolking, en om die offers is het te doen. Niet om het winnen van een oorlog.
Door Pieter Stuurman; bron: De Andere Krant van 5 april 2025
Het lijkt er sterk op dat het huidige regime Orwell goed gelezen heeft, en zijn boek als handleiding gebruikt. Rutte beweerde afgelopen week dat de relatie met Rusland nooit zal normaliseren, ook niet als de oorlog eindigt. Een permanente vijand dus, die permanente bewapening vereist waardoor de regeringen en de EU de bevolking permanent kunnen leegzuigen. Uiteindelijk wordt alles betaald door werkende consumenten. Zij zijn de enigen die waarde produceren, en dus ook de enigen van wie stelselmatig waarde kan worden afgenomen. Zolang zij blijven geloven in een ‘dreiging’ zullen ze gemakkelijk van hun eigendom te ontdoen zijn.
Maar anders dan in Orwells boek, worden er nu meerdere oorlogen tegelijkertijd opgevoerd. Zoals een oorlog tegen virussen, een oorlog tegen stikstof en een oorlog tegen CO2. Allemaal oorlogen die nooit gewonnen kunnen worden, en dus ideaal werken als permanent roofmodel. Neem bijvoorbeeld CO2. Geen enkele koe voegt ook maar één enkel koolstofatoom toe aan het ecosysteem. Ja, koeien laten scheten en ademen en dat brengt CO2 in de lucht. Die CO2 wordt vervolgens weer gretig opgenomen door planten die ervan groeien, en het opslaan. Dat resulteert in meer begroeiing en dus ook in meer opslag van CO2. Planten laten het weer los als ze doodgaan. Als de koe het gras niet eet, dan zal een sprietje iets later overlijden (ook gras leeft niet eeuwig), en door micro-organismen worden verorberd waardoor die CO2 alsnog wordt teruggegeven aan de atmosfeer.
Zelfs al zouden we met allerlei kunstgrepen het aandeel CO2 in de lucht significant kunnen verminderen (zoals het met boten afvoeren of het ondergronds opslaan, zoals wordt voorgesteld), dan nog helpt dat niks. Want dat zou betekenen dat er minder voor planten beschikbaar is, en dat er dus minder begroeiing zal zijn. Daardoor kan er minder CO2 door planten worden opgeslagen, en zal er dus meer van in de dampkring blijven, waardoor vervolgens weer meer planten kunnen groeien die dan weer meer CO2 opslaan. En zo is de cirkel rond. Het is een prachtig, gesloten en zelfbalancerend natuurlijk model, waarop wij mensen nauwelijks of geen invloed kunnen uitoefenen. De natuur zal ons altijd automatisch corrigeren. De oorlog tegen CO2 is dus een nepoorlog die nooit gewonnen kan worden, en daarom voor eeuwig door kan gaan. Elk resultaat zal uitblijven, en dat zal dan weer worden aangegrepen om nog grotere offers van de bevolking te eisen. Een oneindig ‘verdienmodel’ voor het regime, en andere profiteurs van deze vorm van slavernij.
Hetzelfde geldt voor stikstof. Onze lucht bestaat er voor ongeveer 80% uit. Planten nemen het op omdat ze er uitstekend op gedijen. Het is niet voor niks het belangrijkste bestanddeel van kunstmest. Als er minder stikstof zou zijn, dan zouden er minder planten zijn, waardoor er minder stikstof wordt opgenomen uit de lucht, het aandeel weer toeneemt en de balans weer herstelt. CO2 en stikstof worden aangewezen als vijanden waartegen geldverslindende veldslagen gevoerd moeten worden, maar die nooit verslagen kunnen worden. Heel sluw van de institutionele rovers. Het zijn, net zoals virussen, onzichtbare en denkbeeldige vijanden die nooit bedoeld zijn om te verslaan. Datzelfde geldt voor Russen. Russische mensen zijn natuurlijk niet onzichtbaar, maar zoiets als ‘de Russische vijand’ bestaat niet werkelijk, en kan dus alleen bestaan in propaganda, of in de waandenkbeelden van degenen die de propaganda geloven.
Niet-bestaande vijanden kunnen niet verslagen worden. Wat wel bestaat en wat dus werkelijk verslagen wordt, dat zijn wij. Mensen. Wij zullen een steeds groter deel van ons inkomen (onze arbeidsopbrengst dus) moeten afstaan aan het ‘gezag’, en onze vrijheden moeten inleveren. Vreemd is dat niet. Slavernij is altijd het meest lucratieve model.