De trias van de inclusieve terreur
De modernisering van onze morele taal heeft een ‘meesterlijke’ paradox opgeleverd: de totale uitsluiting in naam van de inclusiviteit. Waar de term ‘inclusie’ ooit stond voor een open samenleving waarin iedereen gelijke kansen kreeg, is deze uitgegroeid tot een dwingend dogma.
Door Michel Mulder; bron Facebook
Vandaag de dag zien we een opmerkelijke alliantie die de publieke ruimte gijzelt. Dit is de trias van de inclusieve terreur: een ongemakkelijk maar effectief verbond tussen institutioneel links, de radicale vleugel van de queer-gemeenschap en de orthodox-islamitische gemeenschap. Samen eisen zij absolute acceptatie en privileges op, terwijl zij elke afwijkende mening met brute hand buiten de maatschappelijke orde plaatsen.
De eerste pijler van deze trias is de linkse, academische en bestuurlijke elite. Zij hebben de instituten stevig in handen, van de universiteitsbesturen tot de ministeriële burelen. Dit smaldeel heeft het debat veranderd in een bureaucratisch en moreel mijnenveld. Kijk naar de dwingende inclusiegidsen op de ministeries, waarin ambtenaren gecensureerd worden en alledaagse termen als ‘dames en heren’ of historische begrippen als ‘Gouden Eeuw’ in de ban gaan. Wie de dogma’s over klimaat, immigratie of institutioneel racisme niet woordelijk overneemt, wordt niet tegengesproken met argumenten, maar sociaal geëxecuteerd. Het doel op onze universiteiten is niet langer academische vrijheid, maar uitsluiting door middel van ‘cancelen’ en het verplicht stellen van dure diversiteitstrainingen die gefinancierd worden met belastinggeld. Dit is de ironie van de progressieve heilstaat: de mond vol hebben van diversiteit, behalve als het gaat om diversiteit van denken.
De tweede pijler is de gepolitiseerde queer-beweging. Wat begon als een legitieme strijd voor gelijke rechten en veiligheid voor homoseksuelen, is gekaapt door een radicale genderideologie. Biologische feiten worden bij het grofvuil gezet. Dit zien we schrikbarend terug in de kinder- en jeugdtelevisie, waar jonge kinderen via ideologische programma’s doelbewust worden aangemoedigd te twijfelen aan hun eigen geslacht. Wie hardop durft te zeggen dat een man biologisch gezien geen vrouw kan worden, of wie de medische behandeling met puberteitsremmers bij minderjarigen bekritiseert, wordt direct gebrandmerkt als transfoob of haatzaaier. Zelfs klassieke feministen die decennialang vochten voor unieke vrouwenrechten, worden door deze nieuwe gender-inquisitie gecanceld. De tolerantie strekt zich blijkbaar alleen uit tot degenen die blindelings meegaan in de nieuwste taalkundige en biologische herdefinities.
De derde en meest paradoxale pijler in dit verbond is de orthodox-islamitische gemeenschap. Onder de beschermende vleugels van de linkse diversiteitsmantel krijgt deze groep alle ruimte om haar eigen, vaak diep conservatieve en illiberale normen op te eisen. In naam van de godsdienstvrijheid en anti-discriminatie worden claims neergelegd over kledingvoorschriften, gescheiden sferen en het weigeren van kritiek op religieuze dogma’s. Het absolute dieptepunt van deze trias is de intellectuele spagaat die hier ontstaat: de queer-gemeenschap en links verdedigen blind een religieuze ideologie die, zodra zij de absolute macht heeft, de rechten van diezelfde queers en linkse progressieven als eerste bij het vuilnis zet.
Wat deze drie groepen bindt, is niet een gedeelde toekomstvisie, maar een gedeelde tactiek: het exploiteren van het westerse schuldgevoel en het claimen van slachtofferschap. De rollen zijn volledig omgedraaid. De groepen die beweren dat zij worden onderdrukt, treden zelf op als de nieuwe onderdrukkers. Zij bepalen via taalgidsen wat er geschreven mag worden, wie er op een podium mag spreken en welke grappen acceptabel zijn. De zogenaamde ‘inclusieve’ maatschappij is daardoor veranderd in een verstikkende monocultuur waarin angst regeert en de vrijheid van meningsuiting de ultieme prijs betaalt. De trias eist tolerantie voor de eigen dogma’s, maar biedt louter terreur voor de criticus.
Wie vandaag de dag nog gelooft in hun sprookje van de inclusieve samenleving, is blind voor de realiteit. Deze trias bouwt geen open maatschappij, maar een ideologische gevangenis. De ‘inclusieve’ heilstaat is een totalitaire klucht geworden…………….. je bent er pas écht welkom, als je exact hetzelfde denkt als de cipier.