De machtsgreep van de WHO
Vorige week [27-5-2024 t/m 01-06-2024, red.] werd op een WHO-top in Genève gediscussieerd over het zogenaamde pandemieverdrag. Parallel aan deze top werd de Inspired Global Leadership Summit georganiseerd, een conferentie die kritisch was over het pandemieverdrag. Ik werd uitgenodigd om op deze top te spreken en ik heb de uitnodiging geaccepteerd. Ik zal uitleggen waarom.
Op de WHO-top werden onder andere 300 amendementen op de Internationale Gezondheidsregeling (IHR) voorgesteld. Deze amendementen zouden de WHO in staat stellen om unilateraal een internationale medische noodsituatie uit te roepen als een niet nader genoemde raad van deskundigen en virologen dit raadzaam acht. Het verklaarde doel: efficiënter reageren op pandemieën door een zogenaamd ‘One Health-beleid’ te ontwikkelen.
Wat houdt het One Health-beleid in? Als je op de website van de WHO kijkt, vind je zoiets als het volgende: mensen maken deel uit van een breder ecologisch systeem; alles is met elkaar verbonden – mensen, dieren, planten en het klimaatsysteem; daarom is een holistische benadering nodig. Niemand zou bezwaar maken tegen deze visie. Zelfs New Age-aanhangers en de overgebleven hippies niet.
En hoe wil men precies het One Health-beleid realiseren? Hier wordt het wat delicater. De WHO wil wereldwijd gecoördineerde preventie en management van zogeheten internationale medische noodgevallen. Zodra zo’n noodsituatie is uitgeroepen, neemt de WHO radicaal de controle over: ze willen zelfstandig contracten afsluiten met farmaceutische bedrijven, reisbeperkingen opleggen aan burgers en gestandaardiseerde medische interventies opleggen. Ze streven ook naar het oprichten van een breder wereldwijd biobewakingssysteem, inclusief permanente vaccinatiepaspoorten. Hiervoor heeft de WHO per 1 juli 2023 de technologie van het EU-Digitaal Covid-certificaat overgenomen van de EU. Je weet wel, het certificaat dat gebaseerd is op de achteraf bewezen onjuiste aanname dat het covidvaccin de verspreiding van het virus zou stoppen.
De medische noodsituatie verleent dus bijna absolute macht aan de WHO. Dit roept de vraag op: wie kan volgens de voorgestelde wetgeving de internationale medische noodtoestand afkondigen? Het zal je niet verbazen: de directeur-generaal van de WHO. En daarvoor hoeft er niet eens een virusuitbraak te zijn. Klimaatveranderingen die mogelijk een dergelijke uitbraak kunnen veroorzaken zijn voldoende om een noodsituatie uit te roepen.
Sta ons toe om enkele kanttekeningen te plaatsen. Ten eerste is het voldoende duidelijk geworden dat de experts en virologen van de WHO vrij snel een medische noodsituatie afkondigen. Dat is de laatste decennia in toenemende mate het geval. Zo beschouwde de WHO in 2023 apenpokken als een medische noodsituatie toen er ongeveer 16.000 gevallen werden vastgesteld onder een wereldbevolking van meer dan 8 miljard mensen.
De verantwoordelijke experts en virologen merkten op dat “we geen enkele controle hadden” over de apenpokken en de massamedia hielpen bij het verspreiden van hun boodschap. Het resultaat: in korte tijd vormden zich lange rijen bij vaccinatiecentra en Big Pharma kwam in actie. Alleen al België investeerde 110 miljoen euro in vaccins tegen de apenpokken. Geen idee hoeveel er zijn toegediend, maar of ze waren opmerkelijk effectief, of het was een vals pandemie-alarm. Ik vermoed dat de laatste optie het meest aannemelijk is.
Als je door de WHO-teksten bladert, vind je een discours dat overtuigd is van de heilzame aard van een technocratische benadering van wereldwijde gezondheid, waarbij de ‘juiste’, ‘wetenschappelijke’, ‘rationele’ medische interventies van bovenaf worden opgelegd aan de bevolking door middel van een zo streng mogelijke bewaking.
De WHO (en aanverwante globalistische instellingen) zien zichzelf ongetwijfeld als de ultieme vertegenwoordigers van de Verlichtingstraditie, het toppunt van rationaliteit. Of dat waar is, waag ik te betwijfelen. En dan druk ik me nog zacht uit. Om terug te komen op het voorbeeld van de apenpokken: twijfelt er vanuit rationeel oogpunt eigenlijk iemand aan, dat die 110 miljoen euro in België beter besteed had kunnen worden aan de bestrijding van bijvoorbeeld kinderarmoede en onderwijs?
En vertegenwoordigt de WHO echt het soort ruimdenkendheid dat de belangrijkste verlichtingsfilosofen voor ogen hadden? Lees de teksten die algemeen beschouwd worden als de basis van de Verlichtingstraditie. Wat zegt Kant bijvoorbeeld in zijn essay ‘Wat is Verlichting’? Hij zegt, ondubbelzinnig, dat het doel van de Verlichting is om de burger te bevrijden van zijn onvolwassenheid. Het is al te gemakkelijk om een leraar te laten bepalen wat goed en fout is, een priester wat goed en kwaad is, en ja, een dokter wat gezond en ongezond is. Denk voor jezelf. Durf te denken. Durf te weten
Dit is wat ik denk: in hun streven naar een rationele benadering van gezondheid zijn instellingen als de WHO onbedoeld in het tegenovergestelde terechtgekomen. Ze vertegenwoordigen niet langer wetenschap, rationaliteit en de Verlichting, laat staan een samenleving met zelfbeschikking en het recht op vrije meningsuiting. In haar absolutistische, totalitaire ambities is rationaliteit veranderd in absurde irrationaliteit, en het streven naar Verlichting luidt een nieuw tijdperk van duisternis in.
Over het pandemieverdrag wordt onderhandeld door alle leden van de Wereldgezondheidsvergadering van de WHO, waar alle 193 VN-lidstaten aan deelnemen. De resultaten zijn bindend voor alle 193 landen. Dit betekent dat geen van de landen zich eraan kan onttrekken, op straffe van (zware) economische sancties opgelegd door de VN. Als een eenvoudige meerderheid uiteindelijk voor de amendementen stemt, zal de wetgeving binnen 12 maanden van kracht worden, dus in mei 2025.
De stemming is in wezen een moment waarop democratisch gekozen politici voor of tegen de afschaffing van de democratie zullen stemmen. Als een eenvoudige meerderheid wordt bereikt, zijn we een grote stap dichter bij het vervangen van democratie door technocratie – een wereld waarin burgers passief worden onderworpen aan ‘experts’.
Vorig jaar heb ik mijn stem hierover laten horen in het Europees Parlement in Straatsburg en Brussel en in de Amerikaanse Senaat in [de wijk, red.] Capitol Hill. En dat heb ik vorige week in Genève opnieuw gedaan. Mensen van alle politieke richtingen die deze technocratische trend fundamenteel in twijfel trekken moeten zich verenigen. Ze moeten zich verenigen, niet in een massa, maar in een groep. Het verschil tussen een massa en een groep? Een massa verbindt zich omdat iedereen fanatiek dezelfde mening deelt; een groep verbindt zich omdat mensen elkaar het recht gunnen om als mens te spreken, ongeacht hun mening. In een massa zijn verschillende meningen een reden voor haat en agressie; in een groep zijn verschillende meningen een reden voor liefde. Juist daar waar de ander anders is, wordt hij interessant. Zoals ik elders heb gezegd: als we alleen van de ander houden omdat hij identiek is aan onszelf, houden we niet van de ander maar van ons eigen spiegelbeeld, en wat we voelen is geen liefde maar narcisme.
En de handeling die leidt tot verbinding is een handeling die zo oud is als de mensheid zelf: de handeling van het oprechte spreken. Uiteindelijk is het deze handeling, waartoe mensen in staat waren rond de kampvuren in prehistorische tijden, die de kracht van de grootste technologische bewakingsapparatuur zal overtreffen. Het is de kunst van het spreken, het fenomeen van de waarheid, die herontdekt moet worden in tijden van technocratie. Het is de burger die de kunst van het oprechte spreken beheerst die Kant in gedachten had in zijn essay over Verlichting – niet de burger die gedachteloos het discours van experts van de WHO volgt en ondergaat.
