Oproep voor een vredevolle oplossing
Aan de mensen die deze brief op social media lezen: vergis je niet, ik ben niet pro Putin omdat ik deze brief schrijf. Ik weet echter wel dat ook wij, hier in het ‘vrije’ Westen, nieuws te zien krijgen dat bol staat van propaganda en niet het hele plaatje schetst. Denken dat propaganda hier niet bestaat en enkel in Rusland voorkomt, is onderdeel van de goed georchestreerde propagandamachine. Mijn enige politieke voorkeur: die van de vrede.” — Iris Scheys
Door: een mens en moeder die gelooft in een vredevolle oplossing; bron X
Ik wil geen deel uitmaken van de oorlogswaanzin van een minuscuul land met een waanzinnig begrotingstekort. Daarnaast zal ik geen van mijn nakomelingen opofferen voor een strijd die niet de uwe en zeker niet de mijne hoort te zijn. Mijn zonen krijgt u niet. Ik zou willen dat ik u ook kon zeggen dat u mijn belastinggeld niet voor uw oorlogsstrategie mag gebruiken, maar helaas heb ik daar weinig tot geen invloed op.
Kunt u ‘s nachts de slaap nog vatten na al die zware oorlogstaal? Zou u zelf op de eerste rij gaan vechten voor een ideaal dat niet eens het uwe is? Zou u uw kinderen opofferen voor het meest corrupte regime ter wereld dat niet echt een schone lei heeft wat betreft het omgaan met zijn eigen inwoners (u bent historicus, dus u zou moeten weten wat er een decennium geleden met de Russische inwoners in Oekraïne gebeurd is)?
Mijn belangrijkste vraag echter, die al jaren onbeantwoord blijft, is deze: waarom zie ik niemand hemel en aarde verzetten om vredesgesprekken aan te gaan? Leerde u uw kinderen ook om elkaar terug te pakken en al hun vrienden bij hun ruzies te betrekken?
Ik moet hier thuis vaak ruzies in goede banen leiden die te maken hebben met territoriumdrang. Mijn meest voorkomende uitspraak is dan ‘Het is niet omdat hij jou geslagen heeft dat jij meteen moet terugslaan. Wat is er nu eigenlijk écht aan de hand? Wees de meest wijze en stop ermee, want de laatste die reageert, heeft het uiteindelijk gedaan.’ Hierna mogen beide partijen hun gal spuwen en zoeken we naar een oplossing. Uiteraard heeft een kinderruzie geen dodelijke slachtoffers tot gevolg en is de wapenuitrusting, net als de economische impact ervan nogal minimaal. Toch ben ik ervan overtuigd dat we lessen uit simplisme kunnen trekken. Er is in Rusland namelijk wel iemand die wil praten als er naar hem geluisterd wordt. Iemand die geen zin heeft om België te veroveren, maar wel om zijn territorium te verdedigen. Dus waarom moeten wij als klein Belgenland meegesleurd worden in die oorlog? Ik behaalde 20 jaar geleden mijn master Vertaler Russisch en ik heb een zeer bescheiden idee van wat er mogelijk is. De Russen die ik ken, hebben namelijk een verhaal dat haaks staat op onze perceptie (ik doel op de perceptie van onze gesubsidieerde mediakanalen).
Een oorlog kent enkel verliezers, vooral een oorlog die niet de onze hoeft te zijn. En zeg nu zelf: ‘mir’ (vrede), klinkt toch beter dan ‘vojna’ (oorlog)?
Zou u zelf gaan vechten voor uw oorlogsideaal of stuurt u liever nobele onbekende landgenoten als kanonnenvoer naar een land dat het zelf niet zo nauw neemt met het leven van zijn eigen landgenoten? Kan u het aan dat een steeds groter deel van uw bevolking beroep moet doen op de voedselbank terwijl u miljarden naar een uithoek buiten Europa stuurt (die meteen de lucht ingeblazen worden of verdwijnen in de bodemloze zakken van corrupte politici)? Zou het niet veel fijner zijn om de geschiedenis in te gaan als de natie die bemiddelde en de oorlog stopte?
Ik doe niet mee, beste premier. Mijn kinderen en mijn man ook niet.
Heeft u het boek ‘Bij gebrek aan beter’ van Diedert de Wagt al gelezen? Deze historicus deed 10 jaar lang onderzoek en maakte gebruik van meer dan 2000 bronnen om historische gebeurtenissen zoals oorlogen van de laatste decennia correct te kaderen. Het is een aanrader. Ik druk u alvast op het hart dat niets is wat het lijkt, maar dat weet u vast al.
Hoogachtend,
Iris Scheys,
Een mens en moeder die gelooft in een vredevolle oplossing.