Nederlander betaalt zeven keer zoveel voor gas

Het is ronduit schrijnend: de Nederlander betaalt zeven keer zoveel voor gas als de Hongaar. Zeven keer. Dat verschil is niet het gevolg van natuurlijke schaarste of hogere productiekosten – het is het resultaat van een opeenstapeling van belastingen, toeslagen en beleidsfouten die de gewone burger laten bloeden voor politieke keuzes.

In Nederland is energie verworden tot een luxeproduct, terwijl het een basisbehoefte is. Warmte, licht, koken — het zijn geen privileges, maar voorwaarden om menswaardig te leven. Toch betaalt de Nederlandse burger een van de hoogste energiebelastingen van Europa. Die belasting is bedoeld om duurzaamheid te stimuleren, maar in werkelijkheid treft ze vooral mensen met een laag of middeninkomen, die simpelweg geen keuze hebben. Wie in een oud huis woont, kan niet zomaar overstappen op een warmtepomp of zonnepanelen laten plaatsen  — al zou je dat al als oplossing zien — of andere voorzieningen treffen.

De overheid presenteert deze situatie als “noodzakelijk” of “eerlijk verdeeld”. Maar dat is het niet. Het is een diefstal verpakt als beleid. Terwijl energiebedrijven miljardenwinsten rapporteren en de staatskas zich vult met energie-accijnzen, zien huishoudens hun rekeningen exploderen. Mensen moeten kiezen tussen verwarmen of eten, terwijl Nederland ooit een gasexporteur was.

Er is sprake van een moreel falen. De overheid die haar burgers zou moeten beschermen tegen armoede, is zelf een van de grootste veroorzakers ervan geworden. In plaats van solidariteit en rechtvaardigheid, heerst er een cultuur van graaien en doorschuiven.

De Nederlandse burger verdient beter. Betaalbare energie is geen gunst, maar een recht. En zolang de politiek blijft toestaan dat energiebelastingen mensen de kou in jagen, blijft de kloof tussen beleid en werkelijkheid groeien — een kloof die op termijn het vertrouwen in de overheid volledig zal vernietigen.