Coronatoegangsbewijs (CTB) bedoeld als opstap naar vaccinatiepas
Tijdens de parlementaire enquêtecommissie Corona hebben we meerdere bewindslieden gehoord over het CTB. Het zou een verlichtende maatregel betreffen; het zou niet gaan om mitigatie, maar om risicoreductie.
Het zou vooral gaan om bij het openen van de samenleving een rem te hebben op de verspreiding (dus toch een mitigerende maatregel).
Door Willem Engel; bron X
Als je het gevoel krijgt dat deze bewindslieden en OMT-leden uit de nek kletsen, dan kan dat kloppen. Een maatregel die grondrechten inperkt valt gewoon binnen een toetsingskader, ongeacht of deze mitigerend of risicobeperkend zou zijn.
Daarnaast werd er ook steeds volgehouden dat het niet ging om mensen te dwingen tot het nemen van een injectie, maar dat het ging om het afremmen van de verspreiding.
Dat is met 2G natuurlijk niet vol te houden, maar bij 3G was het zogenaamd wel zo. Hoe je het ook wendt of keert, het was een beoogd effect.
In eerste aanleg in de bodemprocedure tegen het CTB stelt de Staat en volgt de rechtbank:
“De Staat stelt dat de invoering van het CTB wel proportioneel was, gelet op de drie pijlers onder het coronabeleid: een acceptabele belastbaarheid van de zorg, bescherming van kwetsbare mensen in de samenleving en zorgen dat zij ook konden blijven deelnemen, en zicht houden op en inzicht hebben in de ontwikkeling en verspreiding van het virus. De Staat stelt met de invoering van het CTB alleen die doelen te hebben nagestreefd; de verhoging van de vaccinatiegraad was wat de Staat betreft een positief neveneffect.”1
Wat opvalt is dat de rechters meegaan in de subtiele verandering van het tweede doel, de bijzin: “en zorgen dat zij ook konden blijven deelnemen.”
Dit is geen legitiem doel, hoe nobel het ook klinkt. De maatschappij kan niet collectief worden gestraft omdat een groep kwetsbaren zogenaamd beschermd MOET worden (zonder dat deze kwetsbaren gevraagd werd of zij dat wel wilden).
Ook is dat derde doel geen legitiem doel. “Zicht houden op en inzicht hebben in de ontwikkeling en verspreiding van het virus“. Wederom een rare extra bijzin: “en inzicht hebben in de ontwikkeling en verspreiding van het virus“.
Dat impliceert dat mensen die zich lieten testen in plaats van prikken, meededen aan een soort experiment (anders dan het prik-experiment), namelijk zij verschaften inzicht in de ontwikkeling en verspreiding van het virus.
Dat dit geen reële doelen zijn blijkt natuurlijk uit de bolletjesgrafieken die ik vorige week hier postte. Er was geen mitigatie door het CTB (winter 2021-2022 had met afstand de meeste cases); de geprikten namen het leeuwendeel van de infecties op zich, zowel aan de transmissie- als aan de infectiekant.
“Verder is het vaste rechtspraak van het EHRM dat de Staat een grote vrijheid heeft om het behalen van een bepaalde vaccinatiegraad tot beleidsdoel te maken; de Staat mag het belang van vaccinatie en de positieve kanten daarvan ook in campagnes benadrukken.
Ook weegt de rechtbank mee hoe zwaar de vaccinatiedrang was die van de invoering van het CTB uitging. Daarin weegt mee dat vaccinatie niet verplicht was; eisers hebben zich ook niet laten vaccineren.”1
Hier wordt gesteld dat de Staat een grote vrijheid heeft om het behalen van een bepaalde vaccinatiegraad tot beleidsdoel te maken. Fijn dat in ieder geval deze rechters wel toegaven dat het natuurlijk wel een beoogd en gesteld doel was van de CTB.
Ook wordt erkend dat het drang betrof:
“De rechtbank stelt voorop dat eisers gelijk hebben dat van de invoering van het CTB een mate van drang uitging: burgers die niet waren gevaccineerd en zich ook niet wilden laten testen, mochten immers niet meer deelnemen aan bepaalde onderdelen van het maatschappelijk verkeer.”1
Drang is overigens ook een inbreuk op grondrechten, zeker op artikel 8 van het EVRM.
Bij 2G wordt het argument weggenomen dat er ook een alternatief was dat gekozen kon worden. Dan is er sprake van dwang, zeker als zoals door Hanneke Schippers-Spanninga werd verteld, namelijk dat er plannen waren om het CTB veel breder in te zetten.
Ook het wegnemen van de anderhalvemetermaatregel van 25 september tot en met 23 november 2021 is initieel.2 De verklaring van De Jonge voor “Dansen met Janssen” is een duidelijk bewijs dat het erom ging de drempel voor injectie te verlagen door te belonen als je het wel deed, en te straffen als je het niet deed.
Inmiddels is natuurlijk ook duidelijk dat de NCTV bepaalde welke maatregelen er moesten komen.
Dit stuk van 21 januari 2022 was een ultieme poging om een indirecte vaccinatieplicht in te voeren.3
“Benoem het proces waarmee het langetermijnperspectief in de komende periode wordt ontwikkeld, en geef indien mogelijk al eerste belangrijke uitgangspunten (2G, vaccinatieplicht)”
Als dit een langetermijnperspectief was, dan kunnen verzachtende eerdere woorden als tijdelijk worden genegeerd.
Daarnaast staat er vaccinatieplicht!
De NKC (onderdeel van de NCTV) stelt dat het langetermijnperspectief vaccinatieplicht als eerste moest worden gecommuniceerd!
Waarschijnlijk omdat als dit later zou worden gedaan de kans tot dwang verkeken was gezien het afbrokkelende draagvlak in de maatschappij voor de maatregelen.
Wat vooral duidelijk is, is dat het in het vooruitzicht stellen (campagne) een zekere bedreiging is. Daarnaast is het dus ook een doelstelling: het CTB moest uiteindelijk gewoon een vaccinatiepas worden. Dan is al het eerder gestelde door beleidsmakers van geen waarde.
De Staat wilde wel degelijk iedereen injecteren met een experimentele gentherapie, dat was het doel van de CTB.