Comfortabel genoeg om niet op te merken of te protesteren

Ik waardeer de wijsheid om jezelf niet te kritisch te laten worden. Altijd de negatieve kant van dingen zien, haalt de lol uit het leven en het plezier van het samenzijn met je medemens.

Meestal is deze houding inderdaad het meest redelijk en sociaal. Te kritisch en serieus zijn maakt je saai.

Deze houding kan echter gevaarlijk worden als men deze aanneemt in de houding ten opzichte van de staat. De moderne mens is al lang gewend in de staat te geloven en zich tot de staat te wenden voor veiligheid en leiding.

We willen geloven dat de staat geïnteresseerd is in ons welzijn en dat hij het beste met ons voorheeft. Wanneer het goed gaat met een land – dat wil zeggen, wanneer de meerderheid van de burgers een behoorlijke levensstandaard geniet – zijn we geneigd de staat te danken voor onze vrede en welvaart.

In zulke tijden kan het gebeuren dat burgers geen aandacht meer schenken aan wat de mannen die de staat besturen, aan het doen zijn. Dit verklaart waarom we vaak verrast zijn wanneer er een crisis of ramp plaatsvindt. Omdat de mannen die de staat besturen er bedreven in zijn te beweren dat ook zij het niet zagen aankomen, kunnen ze meestal verhullen dat het hun beleid en daden waren die de ramp veroorzaakten.

Een van de meest welvarende periodes in de Europese geschiedenis was de zogenaamde Belle Époque, van 1871 tot 1914. Ik heb ooit een aristocratisch bal bijgewoond in het Grandhotel Pupp in Karlovy Vary (Karlsbad), Tsjechië, en ik stond versteld over het feit dat de laatste, prachtige uitbreidingen van het hotel in 1913 werden voltooid.

Als ik in de zomer van 1913 naar een bal was gegaan en tegen de aanwezige Duitse en Oostenrijks-Hongaarse aristocraten had gezegd dat er binnenkort een catastrofe hun wereld zou treffen en bijna volledig zou verwoesten, zouden de meesten van hen hebben gedacht dat ik een mafkees was.

Over Duitse aristocraten gesproken: er is een passage in Joachim Fests biografie van Hitler waarin Hitler aan een van zijn kameraden uitlegt hoe de Duitse aristocratie overgehaald kan worden om mee te doen aan het nationaalsocialistische project voor Duitsland. Om het te parafraseren (als mijn geheugen me niet in de steek laat):

Het enige wat deze luie aristocraten willen, is zich terugtrekken op hun landgoederen en gaan vissen, in de wetenschap dat ze veilig zijn. We hoeven ze er alleen maar van te overtuigen dat wij hun de veiligheid zullen bieden waar ze naar verlangen, en dan zullen ze zich niet meer bezighouden met de rest van wat we doen.

Het is mogelijk dat onze Amerikaanse beschaving comfortabel en veilig genoeg blijft, zodat het merendeel van de burgers niet opmerkt wat de regering doet en er ook niet tegen protesteert.

Sinds 2009 kunnen we onze hoge levensstandaard grotendeels handhaven door deze te financieren met schulden.

Aangezien minder dan 1% van de Amerikaanse bevolking in actieve militaire dienst is en de meeste militaire acties (door onze eigen strijdkrachten of door tussenpersonen) in het buitenland worden uitgevoerd, kunnen onze burgers onbewust blijven van de kosten, de wreedheid en de risico’s van oorlog.

Wat betreft de gevaren van vaccins waarover we in deze nieuwsbrief vaak berichten: de meeste mensen zijn niet geneigd om aandacht te schenken aan deze gevaren, tenzij zij of hun kinderen beschadigd raken door een vaccin. Zelfs dan erkennen velen niet dat hun schade door een prik is veroorzaakt, omdat hun artsen het verband ontkennen.

John Maynard Keynes merkte ooit op beroemde wijze op over het shorten van aandelen: “De markt kan langer irrationeel blijven dan jij solvabel kunt blijven.” Zijn observatie kan evengoed van toepassing zijn op het onderhouden van een gezonde relatie met de staat.

Als men te kritisch en pessimistisch is, kan men niet genieten van de goede tijden die er zijn. Een volk dat echter te veel vertrouwen in de staat stelt, zal waarschijnlijk ernstig worden misbruikt en uiteindelijk in een ramp met verschrikkelijke gevolgen belanden.