Ervaringen en inzichten

Vijf buizerd veren

In de laatste dagen van mijn verblijf in Nederland en in de eerste dagen van mijn reis vond ik steeds een buizerdveer op mijn pad. Een niet meer te ontkennen boodschap die ik besloot op te zoeken.
“Het vinden van meerdere buizerdveren kan duiden op een aankomende verandering, de noodzaak aan helderheid, vrijheid en spirituele groei, alsook een uitnodiging om je visie te verduidelijken en alert te blijven op subtiele signalen.“
En over de buizerd zelf:
“Als je dus een buizerd tegenkomt, dan is dat als eerste een uitnodiging om stil te staan bij de stappen die je gezet hebt. Je mag je eigen inzet waarderen. Je emoties en gevoelens mogen er helemaal zijn, maar keuzes maken op basis van alleen je emoties leidt vaak tot disbalans.“

Nou komt bij mij vaak niet gelijk een boodschap binnen. Dan denk ik dat het toeval is. Hij blijft wel hangen als iets echt pijn doet of herhaaldelijk gebeurt. Dus wat houdt die verandering in en welke nieuwe inzichten zal ik krijgen? Wat mag ik waarderen in mijzelf?

De verandering in mijn leven is al sinds de coronacrisis gaande, vind ik zelf. Natuurlijk brengt mijn hond Dotta veranderingen met zich mee en ook het vinden van een fysiek huis zal die verandering inluiden. Wellicht bieden de komende punten meer duidelijkheid en kom ik aan ’t eind van dit blog terug op de buizerdveren.

Oorlog met muggen

Waarschijnlijk heel herkenbaar en niet alleen in het warme Frankrijk, maar ook in de zomerhitte in Nederland een vervelend gegeven. Ik vind het geprikt worden zelf niet eens zo erg. Het is meer dat ik er elke keer wakker van wordt en dat zo’n acht keer per nacht. Ik doe het licht aan in de camper en is het muisstil. Alsof de muggen weten dat er dan op ze gejaagd wordt. Ik zwaai met mijn kussen voor extra luchtverplaatsing in de hoop dat ze zich laten zien. Nee dus. Ik kijk heel goed en zie dat er zich eentje onder mijn boekenplankje verstopt heeft. Zo stil mogelijk verplaats ik mij die kant op, pak het kussen goed vast en plaats het onder de mug. Met een flink klap hoop ik een mug minder op deze wereld te krijgen, maar nee, hij was te snel en vliegt als een kamikazepiloot kriskras mijn camper door. Het is een kleine mug en ik zie hem bijna niet vliegen. Ik pas een andere techniek toe. Die van het negeren.. ik pak mijn boek of telefoon en vermaak me daar mee, tot ik een licht gezoem hoor vlak bij mijn hoofd. Het was al te laat, want even later begint de linker bovenkant van mijn lip te jeuken. “Verrek, dat beest zat dus gewoon op mijn gezicht!” Ik houd mijn neiging om in het wilde weg te gaan meppen tegen en wacht en wacht tot het insect op mijn blote been gaat zitten en ik hem met mijn hand doodmep. Shit, geen bloed op mijn been. Er is dus nóg een mug actief in die kleine ruimte van mijn bed, die ik ook nog met muskietennet heb afgezet.Weer wachten in ruglig, tot de slaap me overmand en ik bijna weer in slaap val. Er zit er eentje op het muskietennet zelf en dat is balen, want daar kan ik niet op meppen en met twee handen de mug benaderen lukt wel, maar vaak is de mug sneller dan mijn twee handen. Hij vliegt weer weg en ik pak mijn kussen weer in de hoop hem uit te putten. Hij vliegt in de buurt van ’t plafond en ik sla een aantal keer op goed geluk tegen het plafond. Ik hoor niets meer en houdt mijn hoofd stil om goed te kunnen luisteren. Nee. Het is stil. Hooguit een mug aan de andere kant van het net, maar dat is ok. Ik doe het licht uit, sla een been over een kussen en draai me op mijn zij. Oordop in het bovenste oor, zodat ik minder snel wakker wordt van het ademen van Dotta. Zo word ik een uur later wakker van de jeuk van een mug die drie keer op mijn bovenbeen, twee keer in mijn bil en vijf keer op mijn arm heeft geprikt.

Ik doe het licht weer aan om het hele riedeltje weer te herhalen….

Waar in hemelsnaam komen die muggen vandaan? Ik heb het muskietennet vastgezet met een nietmachine, alle gaten die Dotta heeft gemaakt met haar pootjes, weer dichtgenaaid en de opening om naar bed te kunnen, onder mijn matras weggestopt. Deze 2.0 muggen zijn mij gewoon te slim af!!
Natuurlijk kan ik de deur van de camper dichtdoen, maar dan blijft de temperatuur boven de dertig graden hangen en blijf ik mezelf en Dotta nat maken met de plantenspuit om af te koelen.Ik was heel blij met het voorstel dat ik even in een met airco uitgeruste oldtimer camper mocht slapen die van binnen helemaal wit was.  Daar waren de muggen beter te zien tegen die witte muur en bij een geslaagde mep van het kussen, bleef er vaak een rode bloedvlek achter die ik gelijk schoonmaakte met een wc-papiertje.  Maar ook daar waren er soms wel acht die zich verstopt hadden een ook daar was het een raadsel waar ze vandaan kwamen. Na drie weken slaaptekort en daar mijn activiteiten op aanpassen door later te beginnen en in de middag bij het zwembad wat te dutten, vertrok ik naar Noord Spanje waar aanzienlijk minder muggen waren. Wat een opluchting en wat heerlijk om beter door te slapen!

Omgaan met alleen zijn

Het is stil alleen, ondanks mijn lieve hond in de buurt. Het lijkt soms net of ik uit twee mensen besta. Eentje die in actie is en eentje die observeert en commentaar levert. Degene van de actie heeft altijd een richting waarheen ze gaat. Er is nooit twijfel en ze vindt alles leuk. In de ochtend vaste ochtendrituelen voordat ik ga wandelen met Dotta. Deze actieve kant wordt afgeremd door stilte en heeft daar moeite mee. Allebei de kanten kunnen uren rijden zonder ander geluid dan dat van de wind door de openstaande ramen of de blower van de auto. Geen muziek, geen podcast, geen telefoongesprek.

De observerende kant krijgt dan de kans om te verwerken wat er gebeurd is de afgelopen maanden. Het is fijn om goed met mezelf te kunnen opschieten en fijne gesprekken te kunnen voeren op reis. In Nederland voerde de actieve kant de overhand en kwam ik bijna niet toe aan de zo nodige rustmomenten om wat dieper te komen, om te voelen wat er te voelen valt en daar woorden aan te geven. Ik kwam bijna niet aan schrijven toe. Er verschenen geen woorden als vanzelf in mijn hoofd die zich aan me opdrongen en alleen verminderden als ik ze op zou schrijven.
Misschien was ik er bang voor. Bang voor wat ze me zouden vertellen. Dat ik eigenlijk vaak dingen doe in Nederland omdat het gewenst is. Niet omdat ik ze zelf wil. Dat ik op mijn tenen loop, omdat ik niet woon op een plek die van mij is. Dat ik mij aanpas aan een steeds veranderende omgeving en dat dat bloedvermoeiend is. Dat ik mijn gezin mis van toen en tegelijkertijd weet dat dat nooit meer terug zal komen omdat er drie van de vijf zijn uitgevlogen en onze relatie er niet meer één van liefde is. Dat ik het liefst op een plek ben waar ik gelijk met mijn voeten in het gras sta, midden in de natuur en dat het hele jaar door.

Op reis ben ik elke dag stil en luister ik naar mijn ademhaling en hartslag. Die is al snel heel traag en diep. Ik voel wat er bij me speelt en als dat vervelend is, sta ik dat toe. Ik mag mijn jongste zoon missen als hij wéér niet opneemt. Ik zie mijn vriendinnen genieten van een lunch bij ‘Brownies en downies’ en het is oké dat ik daar niet bij ben. Ik volg mijn oudste zoons via een app tijdens het rennen van de Jungfrau marathon en geniet daar op deze manier van. Het is de observerende kant die aangeeft dat dit een fase is tussen twee werelden. Die van Nederland en die waar ik ga wonen. De wereld van het gezin en de wereld in een kleine community.

De observerende kant zegt ook dat het een les is in ‘het niet weten’. “Laat maar toe dat je nog niet weet waar je heen gaat, met wie, wanneer en hoe je leven er dan gaat uitzien.” Zo mooi hoe deze woorden me raken, troosten en rust geven.

Dotta opvoeden

Mijn pup is niet klein meer. Ze gaat al haar negende maand in en is bijna uitgegroeid. Net zo groot als de bordercollie op Migou, maar wel hoger op haar achterpoten, alert, leergierig en ondernemend. Dat ondernemende schoot een aantal keren door in achter de eenden aan gaan, zonder te luisteren naar mij, haar baasje, die op de kant stond te roepen dat dat niet mocht. Dotta vond ’t prachtig. Acht eenden om achteraan te zwemmen, die af en toe onder water verdwenen om op een andere plek weer tevoorschijn te komen. Hoe mooi kun je het hebben? Ze kon dit heel lang volhouden en alleen omdat ik zelf de rivier in ging om haar op te halen en de andere twee keren haar bij haar halsband wist te pakken toen de eend de oever op kwam, kon ik haar aanlijnen. Dotta, maar ook honden in het algemeen hebben een kort kortetermijngeheugen. Dus ze begreep niet dat ik de uren erna boos was en boos bleef. Dat maakte dat ze nog dwarser werd, door nog meer te gaan trekken aan de lijn, door nog harder te gaan janken als ik naar de wc ging en in de camper dan weer op bed en dan weer op de grond te gaan liggen. Ik denk dat het beoefenen van ‘gelijkmatigheid’ in het gedrag van alle bazen, voor honden heel goed zou zijn en voor de mensen ontzettend moeilijk. Heb je geen geduld? Neem dan geen hond. Wil je geen kapotte meubels, jassen, tassen, schoenen? Neem dan geen hond. Wil je geen krassen in je gezicht, op je armen of tanden in je blote kuit? Neem dan geen hond. In de Ardèche vond ik haar soms zó niet te begrijpen, wanneer ze dan weer dichtbij me wilde zijn en dan weer was ’t prima om haar even alleen te laten, dat ik me voor drie online-opvoedcursussen opgaf. Nu ben ik de lessen aan ’t volgen en probeer ik ze te integreren. In Spanje moet ik toegeven dat ik aan haar ‘geen kind’ had. Ze liep bijna altijd los op het park4night-terrein. Zocht me op als ze klaar was met snuffelen en ging dan ontspannen in mijn buurt liggen. Af en toe zette ik haar onder de douche om af te koelen of liet ik haar zwemmen in het ronde zwembad dat tijdelijk was neergezet om de warmte te kunnen weerstaan. We zijn goede vrienden. Ze ligt heerlijk te slapen als ik rijd, zit soms actief rechtop naar voren te kijken en heeft onlangs ontdekt dat ze haar hoofd door het raam kan steken en zo de wind langs haar koppie kan voelen waaien. Ze wacht keurig in de auto of voor de winkel als ik boodschappen doe. Ze trekt bijna niet meer aan de lijn als ik met haar wandel. Ze is aardig voor alle mensen en ik begrijp haar als ze blaft. In Spanje liepen er een paar weken terug ineens drie ezels van de buren in het donker langs. Die waren ontsnapt. En toen het niet zo druk was op de park4night liepen er enorme wilde zwijnen door de bosjes die op haar territorium kwamen en dat pikte ze niet. Eén keer werd ze door de eigenaar in zijn armen teruggebracht naar mij omdat ze door een wild zwijn werd achtervolgd. Toen heb ik haar maar aangelijnd vlakbij me.

Het is fijn om gezelschap te hebben, om in de nacht haar te horen ademen en te voelen dat ze me lief vindt als ze me kusjes wil geven. Het is een fijn gevoel om geliefd en speciaal te zijn voor een ander levend wezentje.

Rouw

Onlangs stierven eerst Lars Faber en daarna Elske Falkena. Beiden actief op sociale media en beiden lieten een stoet rouwende geliefden achter. Ondanks het definitieve van de dood dat je de ander nooit meer in levende lijve in dit leven kunt vasthouden, blijft er voelbaar en onzichtbaar nog zoveel over. Het deed en doet me veel om de achterblijvers te zien rouwen en vooral bij Lars, omdat ik zijn mooie lessen al jaren volg, de onbegrijpelijke leegte te voelen die er ontstaan is. Bij beide mensen hoopte ik op herstel, op een wonder, want ze waren spirituele wezens die ook in hun zelfhelende vermogens geloofden. En heel groot zich uitschreeuwend “WAAROM!!!” dringt zich aan me op.
Waarom zij die nog zoveel te bieden hadden aan deze wereld, met jonge kinderen die hen nog nodig hadden, met nog ongeschreven boeken in zich, met woorden die nog gesproken moesten worden en met handen die nog wilden liefhebben.
Mijn Pa was aan ’t eind van zijn leven en de val op zijn achterhoofd was de beste dood die hij kon wensen. Hij beloofde me postuum om zich in zijn volgende leven meer emotioneel te gaan openstellen en verbinden. Ik voel hem nog bij me en af en toe denk ik zijn gedachten en spreek ik zijn woorden uit. Mijn tante kan ik niet dichtbij voelen. Wel komt ze langs in herinneringen als ik de lofsalade maak die zij zo lekker vond met gelijk de gedachte dat dat nooit meer voor haar zal zijn. Haar foto staat in de camper en ik glimlach vaak als ik haar zie, zonder verdriet maar met een lichte weemoed.

Om mijn Spaans te oefenen, download ik regelmatig Spaanse series en films. Zo kwam er onlangs een pareltje op mijn pad dat me emotioneel voedde door de kwaliteit van de serie en ook door me te raken. ‘El mapa de los anhelo’, gaat over een jongere zus die ooit op de wereld was gezet om haar zieke oudere zus te redden met haar stamcellen. De zus sterft toch in haar twintiger jaren en laat een doos met opdrachten achter voor haar jongere zus. In de serie praat ze met haar zus alsof ze nog leeft en wisselen boosheid en verdriet elkaar af tot ze haar uiteindelijk kan loslaten.Ook in het boek ‘Camino’ van Anya Niewierra, loopt de weduwe dezelfde pelgrimsroute als haar man een jaar tevoren deed. Ook hier wisselen herinneringen, rouw, boosheid en je eigen weg volgen elkaar af. Het triggerde mijn eigen rouw om mijn vader en tante én gaf ruimte aan het verdriet door mee te huilen.

Verlangen naar een thuis

Het gevoel thuis te willen komen, wordt steeds groter. Ik krijg steeds meer behoefte om te gaan klussen aan mijn éigen huis, mijn éigen omgeving te leren kennen, mijn éigen fruit en groenten in te gaan maken en me te gaan hechten aan deze plek. In Noord Spanje was ik met een Spaanse vriendin rond wezen rijden in Noord-Catalonië. Als er een huis op het te koop staande terrein staat, dan is het al gauw een stuk duurder dan zonder en betaal je een bedrag boven de 150.000 euro. In Portugal ga ik zelf op onderzoek over een paar weken. Komende weken met een vriendin de mogelijkheden in Frankrijk bespreken. Na ruim drie jaar in de camper wil ik nog wel reizen met de camper, maar er niet meer permanent in wonen. Er zit overwaarde in ons huis in Almere en tot nu toe heeft mijn ex daar met onze jongste zoon in kunnen wonen. Als we dit huis verkopen hebben we beiden meer dan een ton, maar daar kun je in Nederland niet iets voor terugkopen. In Frankrijk, Spanje, Portugal of Italië en ook in Oost Europa is dat geen probleem. Daar staan genoeg huizen en grond te koop. Ik vind het lastig om voor mezelf op te komen en aan te geven dat ik nu echt een vaste plek voor mezelf wil vinden en daarna kopen. Ik geef mij en mijn ex nog een jaar om hier een oplossing voor te zoeken, zodat we allebei een fijne woonplek hebben of houden.

Zijn waar je bent

Al wandelend met de honden ging ik elke keer even zitten in het weiland om uit te kijken over het heuvelachtige landschap. De honden gingen spelen om uiteindelijk uitgespeeld in mijn buurt te gaan liggen. Ik was nergens anders dan in dat weiland met de honden. Aanwezig. Nu. Niet denkend aan wat er achter me lag en ook niet naar straks en morgen. Alleen dat moment met de honden.De woorden ‘zijn waar je bent’ kwamen in me op. Hoe vaak zijn we niet waar we zijn? Haasten we ons naar de volgende afspraak of verdoven we onze vervelende gedachten met eten, drinken, onze telefoon of welke afleiding dan ook?Ik heb er ook last van als ik niet kan slapen of me alleen of onzeker voel. Dan pak ik ook vaak mijn telefoon om te scrollen onder het mom van contact zoeken met vrienden of op zoek gaan naar een mooi huis op Facebook. Ik oefen mezelf wel in het toestaan van gevoelens die ik liever niet voel.

Voel de hitte, het zweet, de dorst, het niet weten wat te doen met de lege tijd, het schrijnende gevoel van een mooi boek (de Camino) dat uit is, het voelen van frictie tussen twee ex-geliefden, het missen van m’n camper die bij de garage was….Dan ineens lijkt het alsof de tijd traag gaat en er heel veel van is. Een beetje zoals het vakantiegevoel van toen ik nog kind was en de zes weken zomervakantie eindeloos leken. Dus het kan echt! Je kunt de tijd vertragen door in het NU te zijn, door te zijn waar je bent. 

Beter wordt het niet

Nog zo’n mooi inzicht dat langskwam als een kadootje. We stellen steeds voorwaarden aan gelukkig of tevreden zijn. Pas als je dit hebt, of dat kunt, of die vriend hebt… dan….Ik was aan het barbecueën met een vriendin. De ezeltjes en het paard stonden in de wei dichtbij. De honden waren aan het spelen, de tafel was gezellig gedekt en ineens drong tot me door: “Beter wordt het niet. Dit is het!” En ook terwijl ik aan dit blog schreef in de hangmat, met geurende dennen om me heen, Dotta in de buurt en wachtend op een berichtje van de garage, was dit ook weer waar: “Beter wordt het niet.” Waarom maken we ons geluk dan zo vaak afhankelijk van die nooit haalbare voorwaarden?
Misschien omdat we diep van binnen vinden dat we geen recht hebben op geluk? Dat we dat niet verdienen? En waarom dan niet? Zo halen we onszelf altijd uit onze kracht. Als dat maar lang genoeg duurt, kan het ons ziek maken doordat we met onze gedachten ons zelfhelend vermogen ondermijnen. Interessant om eens te onderzoeken.

Terug naar de buizerdveren

Ik kan deze beter plaatsen nu ik meer stilte en rust toelaat en mijn blog teruglees. 

Er móet iets veranderen in mezelf, want als ik doorga op de oude manier, krijg ik wat ik kreeg. Dat is op zich al heel mooi, maar de behoefte aan een partner is ook steeds meer aanwezig en die heeft zich nog niet aangediend op een duurzame manier (daarover meer in een komend blog). Angela, een wijze vrouw die ik in Spanje ontmoette, gaf aan dat mijn mannelijke kant altijd aan staat. De vrouwelijke kant is bijna niet te zien. Wel in mijn gezellige camper, maar niet in de praktijk. “Probeer voelend en ontvangend aanwezig te zijn. Te stoppen met doen, dan zit je al in je vrouwelijke energie.“

Ik heb behoefte aan helderheid, de vrijheid is er al en spiritualiteit zou ik ook meer kunnen toelaten. Vertrouwen dat er gidsen zijn die me begeleiden en deze om hulp vragen. Niet alles meer alleen willen doen. 

De veren stonden ook voor je visie verduidelijken. Ik ga uit van eigen kracht en verantwoordelijkheid. Allebei mannelijke kenmerken. Als ik daar nou de vrouwelijke eigenschappen verbinding en ontvangen aan toe voeg, dan is mijn visie mooi in balans! Dit ga ik proberen voor te leven. Vooral het ontvangen is een flinke uitdaging voor me. Ik heb zaterdag een prachtige vrouwelijke roze steen gekocht voor om mijn nek als goede start. 

Het alert blijven op subtiele signalen is ook vrouwelijk. Ik ga vertragen en voelen, zodat die signalen zichtbaar en voelbaar worden. Zojuist ging er een grote vlinder op mijn linkerknie zitten. Een mooier signaal kan ik niet krijgen. Dank je wel!