De COVID-doofpot tot op de bodem uitgezocht
De SARS-uitbraak in 2003 legde bloot hoe verouderd de gezondheidsvoorschriften van de WHO (Wereldgezondheidsorganisatie) waren, aangezien de oude Internationale Gezondheidsregeling slechts een paar met name genoemde ziekten omvatte. Als reactie hierop startte de Wereldgezondheidsvergadering een herzieningsproces.
Door Vertaalteam; bron X
In 2004 leidde de vogelgriep ertoe dat het CDC [het nationale instituut in de VS voor volksgezondheid en ziektepreventie, red.] en internationale deskundigen de “principes van Manhattan” opstelden. Hieruit ontstond het begrip “One Health”, een plan om de gezondheid van mens, dier en milieu te verenigen om zo uitbraken van zoönosen te voorkomen voordat ze ontstaan.
In 2005 keurden de lidstaten van de WHO unaniem de bijgewerkte Internationale Gezondheidsregeling (IHR 2005) goed, die alle landen wettelijk verplicht om elke gebeurtenis die een wereldwijde gezondheidscrisis kan veroorzaken, op te sporen, te melden en erop te reageren.
Dat kader kreeg vorm in de praktijk met het PREDICT-programma van USAID (2009), dat wereldwijd jacht maakte op nieuwe zoönotische virussen en wetenschappers opleidde in de One Health-aanpak. Een van de partners was EcoHealth Alliance, die later samenwerkte met het Wuhan Institute of Virology om vleermuiscoronavirussen te bestuderen in het kader van een NIH-subsidie uit 2014.
Ondertussen formaliseerden de WHO, de FAO [Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN, red.] en de OIE [Wereldorganisatie voor diergezondheid, red.] in 2010 hun “tripartiete conceptnota”, waardoor One Health in een institutioneel partnerschap veranderde. Dit tripartiete samenwerkingsverband werd later een belangrijke partner in de Global Health Security Agenda (GHSA), die in 2014 door de VS en zijn bondgenoten werd gelanceerd om de naleving van de IHR 2005 te versnellen.
EcoHealth Alliance en het Johns Hopkins Center for Health Security namen beide deel aan GHSA-netwerken. Hopkins zou vervolgens de beruchte pandemiesimulaties Clade X (2018) en Event 201 (2019) opvoeren, die slechts enkele maanden voor de uitbraak van COVID-19 plaatsvonden.
Tegelijkertijd werden in het Sendai Framework (2015) biologische bedreigingen opgenomen in de planning voor wereldwijde rampen en werd de “Build Back Better”-taal geïntroduceerd voor herstel na een crisis, waardoor de IHR 2005-beginselen verder werden verankerd in het internationale beleid.
Halverwege de jaren 2010 waren het responskader voor mondiale uitbraken en de netwerken voor het opsporen van virussen dus samengesmolten tot één systeem.
Met andere woorden: dezelfde instellingen die het gain-of-function-onderzoek naar COVID-19 deden, waren ook nauw betrokken bij het opstellen van het responsdraaiboek en het uitvoeren van de scenario-oefeningen. Het gebeurde allemaal tegelijkertijd. Als we de IHR 2005-Regeling nooit hadden aangenomen, hadden we waarschijnlijk nooit COVID-19 gehad.
De pandemie creëerde haar eigen respons, maar de respons creëerde ook de pandemie. Dát is de doofpot.
Het is nu tijd om een einde te maken aan dit toneelstuk.