Heeft Team Trump opgegeven?

Laten we beginnen met een paar ontnuchterende observaties:

• Snowden en Assange krijgen geen gratie, wat de grenzen laat zien van de toewijding aan de vrijheid van meningsuiting van Team Trump.
• De Epstein-dossiers, de JFK-dossiers, de Nord Stream Pipeline-dossiers en andere lijsten met boosdoeners en hun daden zijn nog steeds niet openbaar gemaakt.
• Na weken van kabaal onder leiding van DOGE is de vermindering van het aantal bureaucraten (minder dan 100.000) ruwweg gelijk aan een vijfde van het aantal overheidsmedewerkers in Dallas .
• De VS maken nog steeds deel uit van de NAVO, vragen nog steeds om steekpenningen van Oekraïne, bekvechten nog steeds met China en passen nog steeds sancties toe op Rusland. Er is het pragmatische besef dat Rusland het conflict in Oekraïne heeft gewonnen van de gecombineerde macht van Oekraïne en de VS, maar er blijft een algemene strategie van confrontatie in plaats van samenwerking.
• Er is aangekondigd dat enorme hoeveelheden overheidsgeld (d.w.z. belastinggeld) zullen worden gebruikt om de privé-industrie te steunen, in de vorm van het kopen van cryptoreserves, in een voorbeeld van klassieke overheidscorruptie. Als je iemand kent die denkt dat het zinvol is dat overheden cryptoreserves hebben, laat die vrienden dan weten dat wij ze een prachtige eenhoorn te verkopen hebben.
• We zien geen stappen tegen Big Pharma, Big Surveillance, Big Agriculture, Big Tech, enzovoort, zoals we eerder al opmerkten. Erger nog, RFK sprong binnen een paar dagen na zijn ambtsaanvaarding op de ‘Ooh, een enge mazelenuitbraak!’ Je zou kunnen zeggen dat hij gewoon reageert op de druk van zijn ambt, maar dat is precies ons punt: hij buigt voor de eisen van anderen in plaats van dat anderen voor zijn eisen buigen. Geen goede eerste weken op kantoor.
• Er wordt beloofd dat belastingverlagingen en uitgavenverhogingen allebei gefinancierd zullen worden door inflatiebelasting (een stijlvolle manier om “geld bijdrukken” te zeggen). 

De moerasbewoners* kunnen opgelucht ademhalen. Het ziet ernaar uit dat ze alleen te maken hebben met nieuw management met een iets andere culturele vibe en een agressievere ‘America First’-agenda, maar in wezen business as usual. Team Trump heeft nog steeds een existentieel gevecht uit te vechten met de Amerikaanse veiligheidsdiensten en de globalisten, maar het militair-industrieel complex en een groot deel van de rest gaat vrijuit. 

 * Drain the swamp is een uitdrukking die sinds de jaren 1980 vaak door politici wordt gebruikt en in de VS vaak verwijst naar het verminderen van de invloed van speciale belangen en lobbyisten (Wikipedia). Het woord moerasbewoners verwijst daarnaar.

Het is dus een beperkte revolutie. In een grote revolutie is het tempo van de verandering verblindend en zijn leiders niet eens in staat om alle radicale beslissingen die ze nemen in realtime te communiceren. 

De gehoopte revolutie van Team Trump is, zou je kunnen zeggen, erg voorzichtig en lijkt in sommige belangrijke beleidslijnen opmerkelijk veel op Team Biden. Natuurlijk moeten we ze een beetje speling geven omdat het nog vroeg dag is en de “moerasbewoners” binnen de Beltway [de politieke innercircle, red.] begonnen Team Trump te dwarsbomen zodra het aantrad, zoals gewoonlijk aangemoedigd door hyperventilerende oude media en gesteund door een activistische rechterlijke macht. 

Maar hoe spijtig we het ook vinden om te moeten zeggen, zelfs als we deze onvermijdelijkheden toestaan, hangt er een onheilspellende geur van een nederlaag op de langere termijn in de lucht: we vrezen dat onze droom dat de deep state ontmanteld kan worden, of op zijn minst onschadelijk gemaakt, en de economie hervormd kan worden, aan het vervliegen is.   

Verleiding door het gif van de dominantie van de Amerikaanse dollar

Verreweg de schadelijkste actie die tot nu toe is ondernomen, in termen van gevolgen voor de gezondheid van de VS op de lange termijn, is het besluit van Team Trump om het gebruik van de Amerikaanse dollar voor internationale handel en valutareserves te verdedigen en uit te breiden. Die ene beslissing is dodelijk voor de ambities van industrieel herstel en minder militarisme, omdat de-industrialisatie, buitenlandse militaire bases en het verzilveren van de dominantie van de Amerikaanse dollar hand in hand gaan. Het is basisboek economie.

De dominantie van de Amerikaanse dollar, ondersteund door de controle over de belangrijkste financiële hefboom van het SWIFT-banksysteem, is een vergiftigde kelk voor Amerikaanse presidentiële regeringen. Iets van 30 biljoen dollar in buitenlands bezit (officiële buitenlandse reserves plus de Eurodollarmarkt) wordt door buitenlanders gebruikt voor internationale handel en in reserves aangehouden, en de Federal Reserve kan effectief zoveel van dit oogverblindende bedrag inpikken als ze wil door meer Amerikaanse dollars bij te drukken en zo de koopkracht van die reserves in buitenlands bezit naar zich toe te trekken.

Al in de jaren 1960 werd dit proces erkend en bestempeld als het ‘exorbitante privilege‘ van de VS. Deze manier om aan gemakkelijk geld te komen is politiek aantrekkelijk, omdat er dan geen binnenlandse strijd hoeft te worden gevoerd over de interne taart: men neemt gewoon van anderen die gedwongen worden om Amerikaanse dollars te houden of te gebruiken. Biden gebruikte dit proces tijdens covid,  omdat het de eenvoudigste optie was om snel aan geld te komen. Het biedt een luie of overbelaste regering een manier om grote stappen te zetten zonder grote interne politieke tegenstand.

Wat heeft Team Trump in dit verband gedaan? Voor zijn inauguratie, en tien dagen na zijn inauguratie dreigde Trump met een tarief van 100% voor elk BRICS-land dat stappen zou ondernemen om in de internationale handel afstand te nemen van de Amerikaanse dollar. Na druk van de regering kondigde de Indiase regering aan te blijven vertrouwen op de Amerikaanse dollar. De regering heeft ook Argentinië aangemoedigd om de US-dollar in te voeren en is blij dat Libanon en Syrië de US-dollar als hun officiële munteenheid hebben ingevoerd, geholpen door directe druk op die regeringen via militaire bases en voortdurende gewapende conflicten.

De Europeanen worden onder druk gezet om Amerikaanse wapens te kopen en te investeren in Amerikaanse cryptocurrencies. In termen van ‘stokken om mee te slaan’ heeft de nieuwe regering het openlijk makkelijker gemaakt dat Amerikaanse militaire commandanten mensen die als ’terroristen’ worden beschouwd (altijd een handig etiket), kunnen doden en vernietigen. Op deze en andere manieren verdedigt de nieuwe regering openlijk het exorbitante privilege van de internationale handel in Amerikaanse dollars.

Het hebben van een privilege en het gebruiken ervan zijn totaal verschillende dingen. Als men geen belasting heft via het drukken van geld, wordt het privilege niet gebruikt, is de inflatie laag en gebruiken zowel vrienden als vijanden de Amerikaanse dollar graag voor internationale handel. Het probleem ontstaat wanneer het privilege op grote schaal wordt gebruikt, zoals gebeurde in het Biden-tijdperk. Nu, met de aangekondigde belastingverlagingen en verhogingen van de uitgaven, zal dit in het Trump-tijdperk zeker gebeuren vanwege de aangekondigde belastingverlagingen en verhogingen van de uitgaven, waarvoor het exorbitante privilege de enige realistische bron is. Als gevolg hiervan is er inflatie op komst.

Het gebruik van dit buitensporige privilege schaadt de gezondheid van de VS op lange termijn met twee duidelijke gevolgen. Door geld bij te drukken en er in wezen buitenlandse goederen mee te kopen, krijg je veel gratis spullen van de rest van de wereld. Dat heeft als nadeel dat je die spullen niet zelf maakt en er uiteindelijk aan verslaafd raakt en niet meer in staat bent om zelf spullen te maken.

Een soortgelijk schadelijk mechanisme is indirect: door je toevlucht te nemen tot het simpelweg drukken van geld sta je minder onder druk om de politiek moeilijke dingen te doen die je in eigen land moet doen om productief te zijn en te blijven, zoals het organiseren van onderwijs van hoge kwaliteit, het afdwingen van lage corruptieniveaus, het afbreken van privémonopolies en het in het gareel houden van de bureaucratie.

Dit is allemaal veel moeilijker dan buitenlanders pesten om de Amerikaanse dollar te blijven gebruiken en de spullen te kopen die zij maken. De buitenlanders zijn een beetje armer omdat ze niet van hun eigen spullen kunnen genieten, maar productiever omdat ze moeten investeren in het moeilijke werk om uit te vinden hoe ze dingen moeten maken.

China heeft dat compromis decennialang geaccepteerd: hoge productiviteitsgroei via de export, ondersteund door een laag extern gebruik van hun valuta. China’s industriële sector is vele malen groter dan die van de VS, gemaskeerd door verstoorde valuta’s, een gevolg van het feit dat de Amerikaanse industriële sector zijn concurrentievermogen verloor door de schuldfinanciering van de Amerikaanse regering die haar exorbitante privileges uitbuit.

Tarieven en het ‘Investeer in de VS’-beleid helpen hier slechts marginaal bij omdat industrieën die gedwongen worden zich in de VS te vestigen nog steeds buitenlandse voorraden en machines nodig hebben die door tarieven worden getroffen, dus tarieven schaden ook de binnenlandse industrie. Bovendien creëert een bedrijf dat gedwongen wordt zich ergens anders te vestigen niet zelf het hele ecosysteem van productieve werknemers, geschikte leveranciers en goede regelgeving dat een bedrijf nodig heeft om internationaal concurrerend te worden.

Om de Amerikaanse industrie internationaal concurrerend te maken, zou de Amerikaanse dollar massaal moeten devalueren. Dat betekent dat de vertegenwoordiging van de dollar in buitenlandse reserves bepaald moet worden door de natuurlijke vraag van de markt in plaats van door politieke intimidatie.

De tweede klap voor de gezondheid van de VS op de lange termijn die dit systeem oplevert, is dat je, om buitenlandse regeringen te dwingen de inflatiebelasting te betalen door te blijven vertrouwen op Amerikaanse dollars, die regeringen moet blijven dreigen met de ernstige gevolgen. Jeffrey Sachs heeft veel artikelen geschreven over hoe dit in zijn werk gaat en wat het werkelijk inhoudt. Ongeveer elk jaar moet je een paar onwillige staatshoofden ‘verwijderen’, recalcitrante ministers van Financiën sanctioneren, pogingen om alternatieve banksystemen op te zetten saboteren, bondgenoten intimideren om met Amerikaanse dollars en SWIFT-toezichtsystemen te blijven werken, enzovoort.

Als je vriend en vijand niet dwingt om te blijven vertrouwen op de Amerikaanse dollar zullen ze afzien van de buitensporige heffingen op muntrecht door hun vreemde valuta te diversifiëren. Voor het gebruik van het exorbitante privilege is dus internationale militaire agressie nodig. Je kunt niet weglopen voor die internationale militaire agressie en hopen het privilege lang in stand te houden, wat te zien is aan de agressieve reactie van Trump op de wens van de BRICS-landen voor een rivaliserende handelsvaluta.

Als je een apparaat hebt waarmee je buitenlandse regeringen kunt dwingen om de Amerikaanse dollar als hun handels- en reservemiddel te behouden, is datzelfde apparaat ook handig om andere gunsten af te dwingen, zoals kritische journalisten uitvoerig hebben beschreven. Je kunt arme Afrikaanse landen bijvoorbeeld dwingen om vaccins te kopen die op de Amerikaanse markt worden gebracht (zoals de Pfizer covid-vaccins, die eigenlijk in Duitsland worden gemaakt) ten koste van de algemene openbare gezondheidszorg, of gewoon hun olie stelen (denk aan Syrië), of hen dwingen om hun eigen media-industrie te vernietigen ten gunste van de Amerikaanse media.

Dit is allemaal een variant van de bekende ‘Nederlandse ziekte‘ (uit de tijd dat Nederland veel aan gas verdiende): gemakkelijk geld en de mogelijkheid om buitenlandse regeringen te chanteren maakt een regering lui en minder geneigd om haar binnenlandse bedrijven te dwingen efficiënt te zijn. Het makkelijke geld maakt de overheid inefficiënt en de mogelijkheid om buitenlanders te chanteren zodat ze van binnenlandse bedrijven kopen, maakt die binnenlandse bedrijven inefficiënt.

Team Trump daagt het militair-industrieel complex dus niet uit, omdat het dat complex nodig heeft om de dominantie van de Amerikaanse dollar in stand te houden. Dit maakt het leven politiek gemakkelijker, maar gaat ten koste van binnenlandse herindustrialisatie. De regering dwingt Amerikaanse bedrijven niet om concurrerend te zijn, maar gebruikt haar militaire spierballen om andere landen te dwingen om de producten van die bedrijven toch te kopen.

Zoals we al eerder hebben gedocumenteerd, begrijpen we de onmogelijkheid van de keuze: als Team Trump het internationale militarisme en dus de dominantie van de Amerikaanse dollar loslaat, is de Amerikaanse regering vrijwel onmiddellijk failliet en zou er een enorme recessie ontstaan waarvan Team Trump de schuld zou krijgen.

Ook is het onmogelijk om de verleiding te weerstaan om het Amerikaanse leger te gebruiken om niet-concurrerende Amerikaanse producten aan anderen op te dringen, omdat politici in ruil voor deze dwangdiensten een steekpenning voor hun campagne kunnen vragen. De politicus die dit niet doet, wordt weggeconcurreerd door degene die het wel doet.

Is er hoop?

Wat zou Team Trump kunnen doen in plaats van weg te lopen van de pesterijen en daarmee een onmiddellijke binnenlandse recessie uit te lokken? Het conventionele advies aan degenen die de teugels in handen hebben van een land dat de leiding heeft over een zelfvernietigend, inefficiënt, maar sterk onderling afhankelijk systeem – zoals Gorbatsjov in de USSR aan het eind van de jaren tachtig, of de Chinese regering rond dezelfde tijd – is om het probleem weg te moffelen terwijl je potentiële nieuwe manieren om dingen te doen uitprobeert, terwijl je goed oplet hoe je je voorstellen verpakt om te voorkomen dat grote gevestigde belangen afhaken. 

In dit geval zou Team Trump geleidelijk het militarisme en de intimidatie van de VS kunnen verminderen, geleidelijk de beperkingen op het gebruik van andere munteenheden in het buitenland kunnen opheffen en geleidelijk de binnenlandse industrieën op verschillende manieren meer onder druk kunnen zetten om internationaal concurrerend te worden, sector per sector en regio per regio. Het verhaal zou gaan over hoe hij dingen wil waar iedereen het over eens kan zijn – zoals vrede, welvaart en (bij verkoop aan het binnenlandse publiek) de Amerikaanse manier.  

Misschien heeft Trump deze meer revolutionaire strategie wel in gedachten, maar signaleert hij dit nog niet. Voorlopig is de VS als een langdurige heroïneverslaafde die gewend is om zijn fix te krijgen via het pesten van de leveranciers van heroïne om de heroïne gratis te leveren, voor wat een keuze lijkt te zijn: blijven pesten of afkicken. 

Van wat we zien, lijkt Team Trump de ogen te hebben gesloten voor zijn binnenlandse herstelagenda. De logica van het moeras heeft gezegevierd. Het is een voortdurende heroïneverslaving, maar met betere achtergrondmuziek (van woke naar MAGA), en we zijn tenminste verlost van de op censuur beluste autoritaire globalisten. Er is veel om dankbaar voor te zijn, maar zoals altijd krijg je nooit helemaal wat je wilt.